LifeIsWhatHappensToYou, WhileYou'reBusyMakingOtherPlans.

Τρέχω απροσδιόριστα. Ευθεία, χωρίς προσανατολισμό. Με το άγχος που μου προκαλεί αυτός ο ήχος από παιδικό ξυλόφωνο, σαν κάποιος να παίζει μια αδιευκρίνιστη κλίμακα. Σταματάω για λίγο. Κοιτάζω γύρω μου. Βλέπω μόνο λόφους από κοκκινόχωμα και παράλληλες αυλακώσεις σε σχήμα V. Κάπου στο βάθος φαίνεται ένα γκρίζο, μεγάλο σε μήκος, επίπεδο κτίριο. Έχει πάνω του τεράστια νούμερα από stencil[1] σε μαύρο χρώμα. Η έλλειψη πόρτας στον τοίχο που διακρίνω, αλλά και το απροσδιόριστο της απόστασης, δεν μου δίνουν τη δυνατότητα να καταλάβω το ύψος του. Εκτός από αυτό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο ένα φόντο στον ορίζοντα, γαλακτερού θαλασσί, που «τρέχει» λίγο περίεργα καθώς γυρίζω το κεφάλι μου. Σαν σε παλιάς τεχνολογίας παιχνίδι πρώτου προσώπου[2], που οι κινήσεις του ήρωα περιορίζονται από την ανυπαρξία του περιβάλλοντος.

Όλο το σκηνικό είναι σαν από εμπόλεμη ζώνη, όμως δεν διακρίνω τίποτα σχετικό με πολεμική μηχανή, ούτε δείγματα εκρήξεων. Αυτό δεν με καθησυχάζει.

Ξανά ο μακρόσυρτος ήχος. Προσπαθώ να αντιληφθώ από πού έρχεται. Ευθεία και δεξιά. Κοιτάζω προς την κατεύθυνση αυτή, και βλέπω το κτίριο μαζί με έναν προειδοποιητικό κόκκινο φάρο που γυρίζει. Θα ορκιζόμουν ότι ήταν αριστερά. Θα ορκιζόμουν ότι δεν είχε φάρο. Όμως αυτή τη στιγμή, κάποιο αρχέγονο ένστικτο με προειδοποιεί ότι θα πρέπει περισσότερο να δείξω σημασία στο τι συμβαίνει τώρα και να ασχοληθώ μετά, με τα δευτερεύοντα ερωτήματα…

Και τώρα, τεράστια φορτηγά, κίτρινα, επίπεδα και αυτά, με οκτώ ρόδες το καθένα, που μοιάζουν με τεθωρακισμένα, έρχονται προς το μέρος μου. Ξαφνικά το μέρος αποκτά ζωή… Που απειλεί τη δική μου. Αντιλαμβάνομαι ότι από παντού εμφανίστηκαν φορτηγά που κινούνται απροσδιόριστα. Θα ορκιζόμουν ότι σίγουρα δεν υπήρχαν ούτε αυτά… Ότι τα γέννησε αυτό το ακαθόριστο θαλασσί κάτι…

Επανέρχεται η εκτίμηση της ανουσιότητας αυτού του προβληματισμού τη δεδομένη στιγμή. Στέκομαι για να επαναπροσδιορίσω τα πράγματα. Τα φορτηγά όσο πλησιάζουν αργά, για το δικό τους μέγεθος, αντιλαμβάνομαι ότι είναι όλο και πιο μεγάλα. Πλέον είναι ξεκάθαρο.

Είναι τεράστια.

Έχουν σχήμα Π μιας και το άνοιγμα κάτω από το αμάξωμα τους είναι και αυτό τεράστιο. Είναι τελείως επίπεδα και από πάνω και από κάτω. Σαν να έχεις βάλει σε ένα πλατύ κίτρινο κτίριο, τεράστιες ρόδες.

Οι ρόδες τους είναι σαν επταώροφη πολυκατοικία. Αν υποθέσουμε ότι ο μέσος όρος ύψους ενός ορόφου μιας πολυκατοικίας στην Ευρώπη[3] είναι 3,05 μέτρα, το ύψος τους θα πρέπει να είναι γύρω στα 21,35 μ.. Ή ίσως και παραπάνω, αλλά είπα πως θα προσπαθήσω να αποφύγω να φανώ υπερβολικός.

Η αντίληψη του μεγέθους δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις ως προς τη ρεαλιστική κατάσταση του προβλήματος. Με ύψος 1,74 έχω τρομερή διαφορά διασκελισμού. Αντιλαμβάνομαι ότι έχω ένα σημαντικό πρόβλημα. Ίσως και περισσότερα, άλλα τη δεδομένη στιγμή με απασχολεί το ένα. Να μη βρεθώ κάτω από τις τεράστιες ρόδες, που μπορεί να έχω προσδιορίσει το ύψος τους, αλλά δεν έχω προσδιορίσει το βάρος τους. Όπου βάρος είναι το συνολικό βάρος του οχήματος, διαιρεμένο διά του 8. Μια πράξη ανούσια μιας και με το μάτι μπορώ να αντιληφθώ πώς έχουν αρκετό βάρος για να με λιώσουν.

Η μόνη λύση φαίνεται να είναι, είτε να μεταφέρω το σώμα μου, μαζί με τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι, κάτω από αυτά, είτε να τα αποφύγω βγαίνοντας εκτός της πορείας τους. Το πρόβλημα στη λύση είναι, ότι λόγω της τεράστιας διαφοράς διασκελισμού που έχουμε, ένας τέτοιος ελιγμός θα μπορούσε να είναι επιτυχής, κατά 94,3% από τύχη και μόνο 5,7% από προγραμματισμό. Αισθάνομαι σαν μικρό αρθρόποδο[4] σε πλακόστρωτο, παραλιακό δρόμο της Καλιφόρνιας[5], με πολλούς ρόλερς, σκέιτερς και ποδηλάτες να έρχονται κατά πάνω μου. Κανείς δεν δείχνει να θέλει να με πατήσει. Αυτό δεν θα με κάνει να νιώσω καλύτερα όταν γίνει.

Με την ολοκλήρωση της αναγνώρισης της κατάστασης νιώθω πως έχω μια τεκμηριωμένη άποψη του τι συμβαίνει. Αυτό με πανικοβάλει περισσότερο. Νοιώθω[6] το στήθος μου να ανάβει και τον ιδρώτα μου κρύο. Τα συναισθήματά μου συνοδεύονται υπέροχα από την επανάληψη του μακρόσυρτου ηχητικού σήματος. Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ τίποτε άλλο.

Τρέχω.

Ξανά χωρίς κατεύθυνση. Μέσα σε ένα από τα αυλάκια. Το φορτηγό με πλησιάζει ταχύτατα. Η μοναδική περίπτωση να μην με πολτοποιήσει είναι η μαθηματική πράξη, να έχει άγνωστο το χρόνο που χρειάζεται η ρόδα του φορτηγού για να καλύψει την απόσταση που βρίσκεται το σώμα μου και η ταχύτητα του χρόνου σταδιακά να μειώνεται και να τείνει να γίνει μηδέν στην απειροστή εξίσωση. Βλέπω τον εαυτό μου να τρέχει μέσα σε αυτή την βουτιά της επιβράδυνσης του χρόνου. Λες και έχω πατήσει αλλαγή στην κάμερα και έχω γίνει παρατηρητής του σώματός μου, που το παρακολουθώ καθώς η τεράστια ρόδα το πλησιάζει απειλητικά, ενώ όλα έχουν μπει σε κατάσταση αργής κίνησης!

Ξαφνικά, σε μια στιγμή έκλαμψης του μυαλού, που συμβαίνει μόνο σε χολιγουντιανά έργα τύπου «mission impossible»[7], που πρέπει πρώτα να σου βγει η ψυχή σαν θεατής, μέχρι ο ήρωας να αποφασίσει να κάνει την εξυπνάδα του, αντιλαμβάνομαι ότι τα αυλάκια είναι ανοιγμένα από τις ρόδες φορτηγών. Αυτό μου δίνει τουλάχιστον ένα ακόμη στοιχείο για την κίνησή τους, χρήσιμο για να τα αποφύγω.

Πηδάω στο ανάχωμα μεταξύ των αυλακώσεων, ακριβώς τη στιγμή, που τουλάχιστον φαινομενικά, με την ανθρώπινη αντίληψη του χρόνου, τα πάντα τείνουν να παγώσουν. Για κλάσματα του δευτερολέπτου ίπταμαι μπροστά από το φορτηγό, σε μια θέση σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη, μιας και τώρα είμαι στο κενό που δημιουργείται κάτω από αυτό. Κάποιος επαναφέρει απότομα την ταχύτητα και εγώ σκάω ατσούμπαλα στο ανάχωμα. Ίσως θα έπρεπε να το ξανά προσπαθήσω για να ολοκληρώσω καλύτερα την προσπάθειά μου για να είναι πιο «Matrix»[8].

Όπως είμαι ακίνητος μπρούμυτα στο έδαφος, με τα χέρια ανοικτά από την προσπάθεια να αποφύγω ανεπιτυχώς την ολοκλήρωση της πτώσης, δεν τολμάω να σηκωθώ. Μόνο το κεφάλι μου σηκώνω προς τα πάνω, όσο μπορεί να μου επιτρέψει ο αγύμναστος αυχένας μου, σαν γέρικη χελώνα, με τα μάτια μου να εστιάζουν ακριβώς λίγο κάτω από τα φρύδια μου, τόσο που με πονάνε και το μέτωπό μου ρυτιδιάζει από την υπερπροσπάθεια. Κατάσταση σαφώς πιο υποφερτή και πιο αναστρέψιμη από την πολτοποίηση.

Το τεράστιο φορτηγό περνάει από πάνω μου αργά, πάντα για το δικό του μέγεθος. Το παρατηρώ χωρίς να κινούμαι. Μπορεί να είναι τεράστιο το άνοιγμα από κάτω του και αρκετά ασφαλές, παρόλα αυτά η αίσθηση του τεράστιου όγκου που περνάει από πάνω μου, φτάνει για να νιώσω τρομοκρατημένος. Μετά από αυτή την εμπειρία μπορώ να αντιληφθώ καλύτερα το πόσο απίστευτη είναι η είδηση που διάβασα στο ιντερνέτ με τη Λευκορωσίδα από το Μπρεστ[9], που κοιμήθηκε στις γραμμές του τρένου και σώθηκε, ενώ αυτό πέρασε από πάνω της[10].

Υπερνικάω το φόβο μου, άλλωστε εγώ είμαι ο ήρωας της ιστορίας και σηκώνομαι ακριβώς πριν με προσπεράσει και το τελευταίο ζεύγος των ροδών. Είμαι γεμάτος χώματα. Τινάζω τα χέρια μου και παρόλο που νιώθω τις εκδορές και τις μικρές πετρούλες που έχουν σφηνωθεί επιδερμικά, τα μάτια μου είναι κολλημένα με δέος στο κινητό φρούριο που περνάει από πάνω μου. Την προσοχή μου τραβάει ένα μεγάλο κόκκινο βέλος, που από κάτω αναγράφει «σε περίπτωση ανάγκης πατήστε το κομβίον κινδύνου». Βλέπω ότι δείχνει ένα σχετικά μεγάλο κουμπί, στο μέγεθος της γροθιάς μου, κόκκινο, σαν αυτά που έχουν τα βιομηχανικά εργαλεία για να σταματήσεις τη λειτουργία τους, σε περίπτωση ανάγκης.

Υπάρχει θεός.

Τη στιγμιαία χαρά μου απομακρύνει η σκέψη πως με δεδομένο το ύψος που βρίσκεται το κουμπί, γύρω στα δέκα και μέτρα, και την θέση απ’ όπου ξεκινάνε τα χέρια μου κάπου στο 1,45 η έκταση που θα πρέπει να έχει το χέρι μου για να μπορέσω να πατήσω το διακόπτη εύκολα υπολογίζεται από την παρακάτω πράξη:

Έκταση χεριού =  ύψος θέσης κουμπιού -- ύψος σώματος έως τον ώμο

Έκταση χεριού= 10 – 1,45 = 8,55 μέτρα

Το χέρι μου λοιπόν θα πρέπει να έχει μήκος 8,45 μέτρα, κάτι που σύμφωνα με τον γνωστό σχέδιο του Λεονάρντο Νταβίντσι, “ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου”[11] είναι αδύνατον. Λογικά δεν θα πρέπει, σύμφωνα πάντα με τον Λεό, η συνολική έκταση των χεριών μου, στο πλήρες άνοιγμά τους να είναι διαφορετική από το ύψος μου, άρα 1,74 μέτρα, που καθιστά το καθένα σίγουρα μικρότερο από τα 80 εκατοστά, υπολογίζοντας και το στήθος στην προηγούμενη μέτρησή μας.

Το σήκωμα στις μύτες, όπως όταν προσπαθείς να κοιτάξεις πάνω από μια μάντρα ή το επιτόπιο άλμα σίγουρα θα καλυτέρευε την κατάσταση αλλά όχι ικανοποιητικά.

Τελικά δεν υπάρχει Θεός.

Μετά από αυτή την αλληλουχία λογικών και χρήσιμων σκέψεων και αναγνωρίζοντας τη μοναχική μου ύπαρξη, απογαλακτισμένος από το δημιουργό μου, αποφασίζω να ασχοληθώ με την κατάσταση ως έχει. Τουλάχιστον τώρα κατέχω τη γνώση της κίνησης των φορτηγών, κάτι που μου δίνει σαφές πλεονέκτημα, έναντι της προηγούμενης κατάστασης. Κινούμενος πάνω στο ανάχωμα που δημιουργείται ανάμεσα από τα αυλάκια, τουλάχιστον θα περνάνε από πάνω μου, ανώδυνα, δίνοντάς μου χρόνο να βρω πώς θα δραπετεύσω από αυτή τη σαχλή φάρσα!

Ο εκνευριστικός ήχος ακούγεται ξανά. Αυτή τη φορά σηματοδοτεί την εμφάνιση νέων δεδομένων. Τα φορτηγά είναι πολύ περισσότερα, ενώ πλέον κινούνται άναρχα προς όλες τις κατευθύνσεις. Σαν με την προηγούμενη διαπίστωσή μου να άλλαξα κατά λάθος επίπεδο δυσκολίας και να πήγα σε ένα πιο δύσκολο.

Αδύναμος να αξιολογήσω την νέα τάξη πραγμάτων απλά τρέχω. Για την ακρίβεια, έτσι όπως είναι μαλακό το χώμα, αφού είναι απάτητο και όπως βυθίζονται τα πόδια μου μέσα, μοιάζω περισσότερο σαν κάποιος που προσπαθεί να τρέξει…

Τρεκλίζω.

Κάθε λίγο παραπατώ καθώς τα μέλη μου έχουν καταλειφθεί από πανικό και δεν συνεργάζονται. Ένα νέο φορτηγό βρίσκεται πίσω μου και μειώνει την απόσταση με αποφασιστικότητα. Πλέον μοιάζει να ακολουθεί τα βήματά μου χωρίς να δείχνει πως το κάνει εσκεμμένα. Πλέον περισσότερο παραπατάω, πάνω στο μαλακό έδαφος, παρά τρέχω. Τα κορδόνια μου, από το αριστερό Timberland μποτάκι λύνονται και τα πατάω, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την κίνησή μου. Το λυμένο παπούτσι, καθώς βυθίζεται, γεμίζει με χώματα και πέτρες, που μου δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη δυσφορία. Δεν είμαι αχάριστος. Σίγουρα είναι καλύτερα από το να φόραγα γόβες….

Παρότι αντιλαμβάνομαι το μάταιο της πράξης μου απλά τρέχω! Ο χρόνος κυλάει κανονικά. Τίποτα δεν θα αποτρέψει τη γιγαντιαία ρόδα να συνθλίψει το σώμα μου. Ο θάνατος ελπίζω να είναι ακαριαίος. Όμως δεν μπορώ να σταματήσω. Πατάω το κορδόνι μου, με το δεξί μου πόδι και τσουβαλιάζομαι στο χώμα…

Ακούω για άλλη μια φορά τον σιχαμένο ήχο, που αυτή τη φορά συνοδεύεται από το χαρακτηριστικό βόμβο της δόνησης που προκαλεί το iPhone, πάνω στην ξύλινη καρέκλα κουζίνας που έχω στο γραφείο μου, στο υπνοδωμάτιο των γονιών μου, που λόγω έλλειψης χώρου βρίσκεται δίπλα στο κεφάλι μου δεξιά, όπως κοιμάμαι. Πανικόβλητος ανοίγω τα βλέφαρα μου, που γεμίζουν από το νωθρό φως του δωματίου τη στιγμή της πολτοποίησης…

Τα όνειρα κρατάνε δευτερόλεπτα[12]. Εκτός και αν πρόκειται για εφιάλτες που τους ζεις…

Χωρίς να σηκώσω το κεφάλι μου, έτσι όπως κοιμάμαι μπρούμυτα, με την κατεύθυνση του κεφαλιού μου προς τα δεξιά, που είναι η καρέκλα με το κινητό και με υποψία σίελου να τρέχει από την ένωση των χειλιών μου πάνω στο μαξιλάρι, απλώνω το χέρι μου για να δω ποιος με καλεί. Για άλλη μια φορά ο ήχος «Ascending» συνοδευόμενος από τη δόνηση κάνει αισθητή την παρουσία του. Αυτό τον ήχο θα τον αλλάξω όπως έχω κάνει και με τόσους άλλους.

Η οθόνη γράφει «KoiniBank[13] delays».

Τα αγγλικά τσιμέντο που χρησιμοποιώ, μου δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνώ σχεδόν εύκολα με όλους τους ξένους και κυρίως με τις ξένες, τουλάχιστον ως προς το επίπεδο των βασικών πριν τη σχέση. Κάτι που δεν με εμποδίζει κάποιες στιγμές, να προχωρώ και σε ουσιαστικότερες συζητήσεις, στιγμές που μάλλον ο καθένας καταλαβαίνει ό,τι θέλει. Επίσης είναι υπεύθυνα αυτά τα αγγλικά μου και για τις διάφορες ετικέτες που κοτσάρω σε διάφορα πράγματα, κάτι που δεν σημαίνει απαραίτητα πως συνάδει, με την ορθή αγγλική ερμηνεία των όσων σημαίνουν για μένα. Εγώ τα καταλαβαίνω και αυτό μου είναι αρκετό.

Υπάρχουν και φορές που σε ιδιαίτερα κωμική κατάσταση, σκέφτομαι στα αγγλικά. Αυτές οι στιγμές είναι που είμαι απόλυτα σοβαρός και προβληματισμένος.

«KoiniBank delays»

Αφήνω το κινητό στην καρέκλα πάνω στο παλιό κάλυμμα για να μην ακούγεται η δόνηση, πατώντας το πλήκτρο της έντασης, για να σταματήσει και ο ήχος του. Είναι Δευτέρα, 8.58 το πρωί και δεν ξέρω αν ξύπνησα ή αν μπήκα σε έναν εφιάλτη.

Ξανά κλείνω τα μάτια. Θέλω να συναντήσω το φορτηγό. Ξέρω πως δεν θα γίνει. Είχα την ευκαιρία και την έχασα.

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »

---

[1] Stencil (στένσιλ) ονομάζονται οι φόρμες από χαρτί, μέταλλο, πλαστικό ή άλλο υλικό που χρησιμοποιούνται είτε στην ζωγραφική, είτε στον σχεδιασμό, με σκοπό την απόδοση συγκεκριμένων σχημάτων. Σε αυτές τις επιφάνειες έχει αφαιρεθεί ένα μέρος, δημιουργώντας το αρνητικό της εικόνας που θέλουμε να σχεδιάσουμε κατ’ επανάληψη. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται ευρύτερα από τους σχεδιαστές, όταν χρειάζεται να «επικοινωνήσουν» με κοινά αποδεκτά σύμβολα, για την σήμανση διαφόρων πραγμάτων, όπως πινακίδων ή στρατιωτικών θεμάτων μιας και προσφέρει την δυνατότητα να κάνεις διάφορους συνδυασμούς που να παράγουν λέξεις ή ακόμα και προτάσεις με μια οικογένεια από φόρμες. Θα αποτελέσει μέσο έκφρασης για άτομα και ομάδες με κοινωνικοπολιτικές θέσεις, όπως στην περίπτωση του αναρχοπάνκ συγκροτήματος Crass, που δουλεία δεν είχαν να κάνουν και «στόλιζαν» με τα αντιπολεμικά, αναρχικά, φεμινιστικά, αντικαταναλωτικά και άλλα τέτοια αδιάφορα και οπισθοδρομικά μηνύματα το μετρό του Λονδίνου. Τελικά δεν γλίτωσε και από το να οικειοποιηθούν αυτή την τεχνική και διάφορα κωλόπαιδα (Banksy,  Blek le Rat, Jef aerosol, John Fekner, Above, Shepard Fairey και άλλοι), μουτζουρώνοντας τους υπέροχους γκρίζους τοίχους μας, ενώ έχουν το θράσος να πιστεύουν ότι αυτές οι αηδίες είναι τέχνη, φέρνοντας μας πάλι την εύστοχη και πάντα διαχρονική ερώτηση, «Μα καλά… κράτος δεν υπάρχει;».

[2] Παιχνίδια υπολογιστή, κατά τα οποία ο παίκτης βλέπει τον χώρο μέσα από τα εικονικά μάτια του ήρωα του παιχνιδιού ο οποίος περιπλανιέται σε ένα περιβάλλον φτιαγμένο από μηχανές τρισδιάστατης απεικόνισης, ώστε να δίνεται η ψευδαίσθηση του πραγματικού χώρου. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί και να αλλάξει την οπτική του γωνία ώστε να δει τον εικονικό του χαρακτήρα-Avatar.

[3] Το ύψος διαφέρει ανά περιοχή, αλλά και λόγο της περιόδου που χτίσθηκε το εκάστοτε κτήριο. Παρόλα αυτά υπάρχουν νόμοι που ορίζουν το κατώτερο ύψος, το οποίο είναι συνήθως πολύ χαμηλότερο από το συνηθισμένο. Αν θέλετε να αντιληφτείτε καλύτερα το μέγεθος διαιρέστε το συνολικό ύψος της ρόδας (21,35) με το ύψος που συνηθίζεται στην περιοχή σας, ή το ύψος των ορόφων της πολυκατοικίας σας αν μένετε σε μια.

[4] Τα Αρθρόποδα (Arthropoda) είναι συνομοταξία από το βασίλειο των ζώων στα οποία περιέχονται περίπου το 80% όλων των ειδών ζώων, που ζουν σήμερα. Είναι εξωσκέλετα και το σώμα τους χωρίζεται σε μεταμερίδια. Έχουν αρθρωτά άκρα, που μπορεί να είναι πόδια, ή στοματικά μόρια, ή κεραίες, ή ενδιάμεσα άκρα σαν στοματικά πόδια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το μυρμήγκι, η αράχνη, ο σκορπιός, το σκαθάρι, η κατσαρίδα και η πεταλούδα.

[5] «Όχι» είναι η απάντηση στην ερώτηση αν έχω πάει ποτέ στην Καλιφόρνια, κάτι που δεν με εμποδίζει να φαντάζομαι πως μπορεί να είναι.

[6] Οι διαφορετικοί τρόποι γραφής της λέξης νιώθω, αποδεικνύουν εν μέρει και τον πλουραλισμό του χαρακτήρα μου.

[7] Το «Mission Impossible» ή «Επικίνδυνες Αποστολές» όπως αποδόθηκε στα ελληνικά σε μια από τις πιο επιτυχημένες μεταφράσεις τίτλου σειράς-ταινίας, μιας και θα μπορούσε να είχε αποδοθεί ως «Μάσκες Σιλικόνης», «Οι Κατάσκοποι της Κυβέρνησης», «Το μήνυμα» ή ακόμα και «Αυτοκαταστρεφόμενη Κασέτα» πρωτοεμφανίστηκε το 1966 ως τηλεοπτική σειρά. Σε αυτή μια μυστική κυβερνητική ομάδα, ειδικά εκπαιδευμένη, πιθανότατα από το ίδιο προσωπικό που εκπαίδευσε και τον ΜακΓκάιβερ, γνωστή και ως IMF (Impossible Missions Force), αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας δύσκολες αποστολές, στο όριο του αδύνατου, για τις οποίες παραλαμβάνουν σε κασέτα τις οδηγίες, η οποία αυτοκαταστρέφεται μετά την ακρόασή της, την ώρα που ακούγεται και το ομώνυμο μουσικό θέμα που είναι πλέον πασίγνωστο (τα-τατα-τατα-τα-τα.. τα-τατα-τατα-τα-τα…) το οποίο δημιούργησε ο γνωστός για τα μουσικά θέματα που πρόσφερε σε ταινίες εκείνης τις εποχής, Lalo Schifrin. Φυσικά παρότι αυτό δεν αναφέρεται, τουλάχιστον ως προς το ρόλο που διαδραματίζει, σε καμία ανάλυση για την σειρά, που μετέπειτα θα γίνει ταινία, είναι πως όλες αυτές οι αποστολές τελικά έρχονται εις πέρας, παρότι μερικές με δυσκολία και προκαλώντας ιδιαίτερο άγχος ομολογουμένως, λόγο της ύπαρξης και της ουσιαστικής συνεισφοράς ενός Έλληνα! Ναι ενός Έλληνα, του Θεό Πενγκλή, Nicholas Black στη σειρά, υπεύθυνου για τις μεταμφιέσεις, ο οποίος είναι έλληνας όσο και να θέλει να τον αναφέρει η «Wikipedia» ως Αυστραλό… αλλά εμείς φταίμε που τους μάθαμε να γράφουν, ώστε τώρα να τα βρίσκουμε αυτά μπροστά μας. Η σειρά αργότερα θα μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη όπου θα έχει επιτυχία, σαφώς μικρότερη από την σειρά, μιας και εκεί δεν έχει κανένα Έλληνα…

[8] «Matrix». Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αν μπορεί κάποιος να το πει αυτό, τώρα πια που τα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας δεν είναι πλέον καθόλου ξεκάθαρα. Δεν θα αναφερθώ περισσότερο στην ταινία μιας και έχω δει μόνο το δεύτερο μέρος και περιέργως δεν μου έκανε και ιδιαίτερο κέφι να δω και το πρώτο αντίθετα με όλους αυτούς που το λάτρεψαν σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνει σειρά, εικονογραφημένες ιστορίες, και κινούμενα σχέδια. Άλλωστε η αναφορά που γίνεται εδώ αφορά την σκηνοθετική άποψη, ως προς το χρόνο που παγώνει καθώς τα σώματα ίπτανται. Αμερικανοαυστραλιανή παραγωγή. Αυτό τα λέει όλα.

[9] Επαρχιακή πόλη στα σύνορα με την Πολωνία. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην λήξη του Ά Παγκοσμίου πολέμου με την υπογραφή της συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ. Επίσης σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε και για την εξέλιξη του ΄Β Παγκοσμίου μιας και εκεί εξελίχθηκε μια από τις σημαντικότερες μάχες. Το γεγονός ότι δεν έχω επισκεφτεί την Καλιφόρνια δεν σημαίνει ότι δεν έχω επισκεφτεί και το Μπρεστ!

[10] Εδώ θα βρείτε την είδηση στα ελληνικά και εδώ στα αγγλικά. Αξιοσημείωτο είναι ότι έχει αναφερθεί ξανά αντίστοιχο περιστατικό στην Γαλλία. Φυσικά πάντα οι ειδήσεις από το ιντερνέτ περιέχουν τον κίνδυνο να είναι ψευδείς!

[11] Στο περίφημο σχέδιο, ο ομφαλός είναι φυσικά τοποθετημένος στο κέντρου του σώματος. Στο σχέδιο αυτό υπάρχει το σκίτσο ενός άνδρα που έχει ανεπτυγμένα τα χέρια και τα πόδια. Χρησιμοποιώντας τον ομφαλό για κέντρο, έχει δημιουργήσει ένα κύκλο που αγγίζει τις άκρες των χεριών και των ποδιών. Παράλληλα μετρώντας το μήκος των χεριών σε πλήρη έκταση και το ύψος του σώματος βρίσκουμε ότι είναι ίσες. Έτσι τον έχει τοποθετήσει και μέσα σε ένα τετράγωνο. Στο σχήμα αυτό, που συμβολίζει τις ιδανικές αναλογίες, το πηλίκο του ύψους του και της απόστασης ανάμεσα στον ομφαλό και την άκρη των δάκτυλων του χεριού του ισούται με το χρυσό αριθμό1.618033. Είναι ο μαγικός αριθμός φ που συναντάται, στο  DNA μας, στα φυτά, στα ζώα, στις τέχνες, παντού και που το χρησιμοποίησαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες.

[12] Γενικά υπάρχει ακόμα προβληματισμός για το πόσο κρατάνε τα όνειρα και το όλο θέμα. Πάντως γενικά αποδεκτό είναι ότι τα όνειρα μπορούν να κρατήσουν από δευτερόλεπτα μέχρι 45 λεπτά. Η αντίληψη που έχουμε για την διάρκεια του χρόνου, κατά την διάρκεια του ονείρου, μπορεί να είναι τελείως διαφορετική και ίσως επιμηκυμένη, ώστε όνειρο δευτερολέπτων να μας έχει φανεί πολύ μεγαλύτερης διάρκειας. Ονειρευόμαστε όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση REM (Rapid Eye Movement) και όταν η κατάσταση αυτή δεν είναι ισχυρή συνήθως τα όνειρα είναι μικρά και χωρίς μεγάλη φαντασία. Σε κατάσταση REM μπορείς να δεις δράκους χωρίς να έχεις πάρει ναρκωτικά. Τσάμπα!

[13] Κανονικά στα αγγλικά γράφεται «KiniBank» η «Κοινή Τράπεζα» που εδώ και παραπάνω από μισό αιώνα έχει ριζώσει βαθιά στις καρδιές μας, ακόμα και μετά την εξαγορά της από διεθνή τραπεζικό όμιλο με έδρα το νησί «κονόμα-κονόμα», αλλά για κάποιο λόγο επιμένω να χρησιμοποιώ τον δικό μου τρόπο γραφής.

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »