LifeIsWhatHappensToYou, WhileYou'reBusyMakingOtherPlans.

Κοιμάμαι ανάποδα, με τα πόδια στο προσκέφαλο του κρεβατιού. Αν ξυπνήσω κανονικά, θα είναι γιατί γύρισα ανάποδα στον ύπνο μου. Πάντα κοιμάμαι ανάποδα.

Η δόνηση σταμάτησε.

Όπως είμαι με κλειστά μάτια, βλέπω ένα απροσδιόριστο όνειρο, που το βλέπω μάλλον γιατί πιέζω τον εαυτό μου να το δει. Σημάδι ότι όσο και να προσποιούμαι, έχω ξυπνήσει. Κάτι που αποδεικνύεται από την απροσδιοριστία του, αλλά και από την αναγνώριση πώς βλέπω όνειρο. Μάλλον είμαι ήδη ξύπνιος.

Σιγά -- σιγά, ο περιβάλλον ήχος νικάει την λήθη μου. Ακούω πλέον καθαρά τη μουσική από το iMac που παίζει όλη μέρα, κάνοντας όσους είναι συνδεδεμένοι μαζί μου στο Skype[1], να μου στέλνουν συνέχεια μηνύματα, νομίζοντας πως είμαι στον υπολογιστή.

Καθώς γυρίζω με δυσφορία για να βρω ένα σημείο να επανέλθω σε κατάσταση ύπνου, το μαξιλάρι μου πέφτει στο πάτωμα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η έλλειψη του μηχανισμού -- αντικείμενου που θα αποτρέψει το μαξιλάρι από την πτώση αποδεικνύει τη χρησιμότητα της ύπαρξής του. Παρόλα αυτά, από πείσμα ενάντια στην ευκολία της καθημερινότητας, που εκφράζεται μέσα από τη χρήση προσκέφαλου, κοιμάμαι εδώ και καιρό ανάποδα.

Χωρίς να σηκωθώ τεντώνομαι και πιάνω το μαξιλάρι από το πάτωμα, που σίγουρα δεν είναι το πιο καθαρό μέρος που θα ήθελα να ακουμπήσω το μαξιλάρι μου. Το τινάζω με το χέρι μου και το γυρίζω ανάποδα για να μην ακουμπώ στην λεηλατημένη από τις ορδές μικροοργανισμών και ακάρεων[2] επιφάνεια. Το ίδιο είχα κάνει και προχθές…

Ξανακλείνω τα μάτια μου, το ξέρω εκ των προτέρων πως δεν υπάρχει σημασία σε αυτό, αλλά έχω συνηθίσει να κάνω ανούσια πράγματα.

Κάθε φορά που προσεγγίζω την ξύπνια πλευρά μου έρχεται στο μυαλό μου η λέξη «Δευτέρα» μαζί με ένα μπούκωμα σαν να έχω γεμίσει με υγρή διογκωμένη πολυουρεθάνη[3] το στομάχι μου και τώρα να είναι στην διαδικασία της διόγκωσης γεμίζοντας τον οισοφάγο μου καθώς ανεβαίνει προς τα επάνω…

Δευτέρα. Αρχή άλλης μιας γαμημένης εβδομάδας.

Άλλη μια μέρα που θα με παίρνουν όλη την ώρα κωλοτράπεζες. Δέκα μέρες πιο κοντά στο τέλος του μήνα. Το μήνα που όπως όλοι, μόλις φθάσει στην πέμπτη μέρα του είναι σαν να τρέχει να τελειώσει. Και όμως όταν πήγαινα σχολείο δεν ήταν έτσι. Το τέλος που έχω υποσχεθεί σε όλες τις γαμοτράπεζες πως θα τους βάλω κάποια χρήματα για να μην καταγγείλουν τα δάνεια και που δεν περιμένω καθόλου χρήματα από πουθενά, για να το κάνω. Φυσικά αυτό έγινε και τον προηγούμενο μήνα. Τέσσερις μέρες πιο κοντά στο δικαστήριο που έχω γιατί δεν πλήρωσα την εφορία και εκείνη η ξινή ελέγκτρια προτίμησε να με στείλει στο δικαστήριο, από το να τα πληρώσω λίγα, λίγα όπως έκανα μέχρι τότε.

Να δω από πού θα τα πάρουν τώρα!

Μια μέρα πιο κοντά στην μέρα που η BalkanBank[4] και η AmateurBank[5] θα μου ανακοινώσουν πως είναι στη δυσάρεστη θέση να προβούν σε αναγκαστικά μέτρα κατάσχεσης… Στην δυσάρεστη… Τότε η δικιά μου ποια είναι; Μια μέρα πιο κοντά στις τελευταίες υποχρεώσεις του μαγαζιού που έχω στο τέλος του άλλου μήνα, αλλά ξέρω ότι θα έρθει και αυτό πριν καν το καταλάβω. Μια μέρα πριν δώσω στο Στάθη τα δανεικά.

Δεν τα έχω. Τα χρειάζεται.

Δέκα μέρες από τη δόση των δανεικών στον θείο μου. Μια μέρα ακόμα που θα έχω μόνο 3 ευρώ και η μάνα μου πιθανότατα κάτι σεντς. Άλλη μια νέα γαμημένη εβδομάδα που θα έχω να αντιμετωπίσω όλα αυτά ξανά και ξανά…

Δευτέρα…

Θα μπορούσα να αυτοκτονήσω Δευτέρα. Σίγουρα δεν θα μπορούσα Παρασκευή. Ούτε Σάββατο. Το Σάββατο δεν με παίρνουν οι τράπεζες και αυτοί που χρωστάω, εκτός από το θείο μου, αλλά αυτός δικαιολογείται γιατί δεν ξέρει την κατάσταση. Γενικά λίγοι την ξέρουν. Και Κυριακή απόγευμα προς βραδάκι θα μπορούσα να αυτοκτονήσω, μετά από πλήρη αποδοχή ότι την επομένη μέρα είναι Δευτέρα. Όμως σήμερα δεν χρειάζεται να προσπαθήσω.

Γιατί είναι Δευτέρα. Γαμημένη μέρα…

Μαζεύω τα πέλματα μου, όπως κάνω όταν πατάω πάνω στα κρύα πλακάκια. Η κίνηση αυτή με ανακουφίζει χωρίς να χρειάζεται να τεντωθώ, κάτι που θα με ξύπναγε ολοκληρωτικά και αυτό θα σήμαινε την πλήρη συμμετοχή μου στο σκηνικό των προβλημάτων. Διαδοχικά κρακ ακούγονται, που έχουν γίνει συνοδευτικό των κινήσεών μου, αποδεικνύοντας πως είμαι ένας αγύμναστος ενήλικας.

Στο σώμα.

Τα μάτια μου είναι κλειστά. Η αναπνοή μου παραμένει βαριά. Αναπνέω μάλλον από το στόμα. Είναι βαριά παρότι έχω σταματήσει το κάπνισμα εδώ και δύο χρόνια. Και ευτυχώς έτσι έκοψα και την σχέση με τον περιπτερά. Σχέση δοσοληψίας με εμένα πάντα δότη. Τέλος. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα πως με εξαπατά δίνοντάς μου ένα υποκατάστατο ηρεμίας, χαράς και ικανοποίησης που κρατούσε πολύ λίγο, σε εξωφρενικά ακριβή τιμή.

Τον έκοψα. Φόροι[6] του κράτους λέει…

Ενώ παράλληλα μου πάσαρε με τον τρόπο του, κάθε αηδία που είχε μαζέψει το περίπτερό του, πάντα σε εξωφρενικές τιμές. Τον πήρα χαμπάρι και τον έκοψα και αυτόν και το κάπνισμα, πού το είχε ως πρόσχημα για να μου τα παίρνει χοντρά. Νομίζω ότι, όπως οι έμποροι ναρκωτικών, βάζουν ναρκωτικά στα ποτά των νέων για να «φτιάξουν» νέους πελάτες, έτσι και οι περιπτεράδες πρέπει να μοιράζουν τσιγάρα στα πιτσιρίκια. Πάντα ο «προμηθευτής» κάνει τη δουλειά. Αυτός πρέπει να πληρώνει και τις υπέρογκου κόστους διαφημίσεις. Αυτός και ο συνεταίρος του το κράτος, που και καλά προσπαθεί να κάνει τον κόσμο να κόψει το τσιγάρο, αλλά που τα κονομάει τρελά από τους φόρους που βάζει.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να θέλει να σταματήσει ο κόσμος το κάπνισμα και να χαθεί η κονόμα; Γιατί μπορεί σε βάθος χρόνου να είναι ωφέλιμο οικονομικά μιας και θα μειωθούν τα έξοδα των νοσοκομείων έχοντας λιγότερους νοσούντες, από παθήσεις που οφείλονται στο κάπνισμα, αλλά αυτό, το κράτος που ζω, σίγουρα δεν το βλέπει. Όσοι έχουν περάσει από την καρέκλα του βουλευτή σε αυτή τη χώρα, δεν κοιτάνε τίποτα περισσότερο από το άμεσο αύριο. Και αυτό μόνο ως προς το βόλεμα τους. Άσε που αν μακροζωήσουν θα παίρνουν και περισσότερα χρόνια σύνταξη. Οπότε κοστίζει κάτι παραπάνω νωρίς, με την απασχόληση των νοσοκομείων, στιγμιαία και ξενοιάζουνε.

Γι’ αυτό και τίποτα απ’ όσα κάνει αυτό το κράτος δεν οδηγεί τους πολίτες του στη διακοπή και κατά συνέπεια στην καλύτερη υγεία, αντίθετα αυξάνει φόρους σε κάτι, που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν θα σταματήσουν να καταναλώνουν, οπότε περισσότερα κέρδη.

Αν ήμασταν τόσο έξυπνοι, θα αποφασίζαμε όλοι μαζί να σταματήσουμε να καπνίζουμε, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, για να τους ταρακουνήσουμε, με την αναντικατάστατη έλλειψη των μεγαλύτερων εσόδων.

Αν και με την ιδιοσυγκρασία που έχουμε σαν λαός, θα είχαμε πριν από το μποϊκοτάζ και τη διαμαρτυρία διά της αποχής φροντίσει να προμηθευτούμε τις απαραίτητες κούτες τσιγάρων, για να είμαστε καλυμμένοι πως δεν θα ξεμείνουμε, τζιράροντας υπέρογκα ποσά, μεγαλύτερα απ’ όσα θα καταναλώναμε σε φυσιολογικά πλαίσια.

Φυσικά αν δεν ήμασταν αυτοί, δεν θα είχαμε και αυτούς τους πολιτικούς.

Η αναπνοή μου παραμένει βαριά, μάλλον λόγο του ότι ξενύχτησα πάλι εχθές. Τρεις -- τέσσερις τα ξημερώματα κοιμήθηκα, σπαταλώντας χρόνο στο Facebook[7] και σερφάροντας σε διάφορες άλλες σελίδες στο ιντερνέτ χωρίς να κάνω κάτι ουσιαστικό.

Άλλωστε έχουν περάσει δέκα χρόνια χωρίς να κάνω κάτι ουσιαστικό, από τότε που είχαν περάσει τέσσερα χρόνια χωρίς να κάνω κάτι ουσιαστικό. Για την ακρίβεια όσο χρόνο θα μπορούσα να κάνω κάτι ουσιαστικό έκανα το αντίθετο.

Αν θα μπορούσε κάποιος να το πει αυτό…

Θα ήταν μια μεγάλη έκπληξη και αναπάντεχη η στιγμή που τελικά θα έκανα κάτι ουσιαστικό.

Τρεις με τέσσερις, είναι η ώρα που κοιμάμαι σχεδόν καθημερινά. Η μητέρα μου με ρωτάει σχεδόν πάντα την επομένη, αν είμαι αγχωμένος και δεν κοιμάμαι. Δεν απαντάω. Η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική. Είναι απλά ότι το βράδυ, είναι η πιο ήσυχη ώρα της ημέρας. Κανείς δεν με κυνηγάει, ποτέ δεν χτυπάει το τηλέφωνο και καμία γαμοτράπεζα δεν με ψάχνει.

Όταν είχα δει πρώτη φορά το «Ocean’s 12[8]» και στη σκηνή που ο Brad Pitt εξηγεί στο γέρο το σχέδιο που θα χρησιμοποιούσαν για να κάνουν την πρώτη αρπαχτή τους, ο γέρος τον είχε ρωτήσει, «έχεις τάσεις αυτοκτονίας;» και εκείνος με το απαράμιλλο ύφος ηρεμίας, μασώντας αν θυμάμαι καλά, του είχε απαντήσει, «μόνο το πρωί», δάκρυσα. Ήμουν σίγουρος πως αυτός που έγραψε το σενάριο είχε φάει μεγάλο πακέτο στη ζωή του.

Έτσι κι εγώ. Από την στιγμή που γκρεμίστηκαν όλα, κάθε πρωί που ξυπνούσα, απλά ήθελα να αυτοκτονήσω. Μετά τις πρώτες μέρες που κατάλαβα ότι ήταν σύνδρομο και πως πρέπει να το ζω καθημερινά από δω και πέρα, για αρκετό καιρό τα πρωινά κλειδωνόμουν στην τουαλέτα περιμένοντας να περάσει. Το μεσημέρι είναι πάντα καλύτερο. Έχω πάντα την εντύπωση πως με το σχέδιο που θα καταστρώσω, θα λύσω το πρόβλημα.

Γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος!

Το απόγευμα έχω την αίσθηση, πως απλά τίποτα δεν μπορεί να με ενοχλήσει. Είναι η δική μου στιγμή μέσα στην ημέρα. Είναι μετά την μπόρα και αρκετά μακριά από την επόμενη.

Το βράδυ πλέον όλα είναι ήσυχα. Μπορεί να μην με ενοχλεί κανείς και να μην με ψάχνει, αλλά είναι λίγο πριν από τη στιγμή που θα ξαναγίνει.

Αν ήθελα να παρομοιάσω τις περιόδους της ημέρας με τις μέρες της εβδομάδας το πρωί θα ήταν Δευτέρα, το μεσημέρι Παρασκευή, το απόγευμα μέχρι αργά Σάββατο και το βράδυ Κυριακή πριν την επόμενη Δευτέρα. Οι υπόλοιπες μέρες περνάνε από τη στιγμή που βγαίνω από την τουαλέτα, μέχρι να βγω από το σπίτι, που πάντα φτάνει λίγο πριν το μεσημέρι.

Κατά κύριο λόγο λοιπόν βγαίνω Πέμπτη, ή αν τύχει καμία δουλειά της μητέρας μου Τετάρτη.

Από εμπειρία λοιπόν ξέρω ότι το βράδυ όταν θα κοιμηθώ, την επόμενη που θα ανοίξω τα μάτια μου θα είναι πρωί. Το πρωί της αυτοκτονίας, Δευτέρα! Προσπαθώ να καθυστερήσω την έλευσή της, μην επιτρέποντας στο σώμα μου να βρεθεί σε κατάσταση ύπνου, έτσι σαν το λαγουδάκι της Duracell[9] απλά κάποια στιγμή σβήνω, πέφτοντας σε βαθύ ύπνο.

Είναι ακόμα Δευτέρα, πρωί. Δηλαδή στην χρονική περίοδο της μέρας που ορίζω ως Δευτέρα.

Δηλαδή Δευτέρα².

Το παίρνω απόφαση. Είναι η ημέρα της εβδομάδας που θα θέλω να αυτοκτονήσω, απλά δεν θα το κάνω. Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου το σχέδιο με το βιβλίο που ετοιμάζω και που με έχει εξιτάρει. Αλλά και πάλι, η Δευτέρα² είναι πολύ δυνατή.

Παγώνω τις σκέψεις μου και σηκώνομαι να πάω στην τουαλέτα. Κοιτάζω βιαστικά τα μόνιμα ανοικτά παράθυρα του υπολογιστή, με τους δύο νέους λογαριασμούς σε διαφορετικούς κόσμους στο κωλοπαίχνιδο. Ευτυχώς τουλάχιστον μου έχει περάσει τρελά και τους βλέπω μια το πρωί και μια το βράδυ.

Ελέγχω το Facebook αν έχει κανένα μήνυμα. Βρίσκω μόνο μερικά μηνύματα από «σελίδες» και «ομάδες», που έτσι κι αλλιώς δεν παρακολουθώ, αλλά κάποιος μου τα έστειλε, για να μάθει επιτέλους ποιος βλέπει το προφίλ του και για να γίνει μέλος στο γκρουπ, με το ένα εκατομμύριο φίλους της επαναχρησιμοποιημένης σερβιέτας, που φιλοδοξεί να γίνει ρεκόρ στο βιβλίο Γκίνες και εγώ ο μαλάκας τα δέχτηκα. Τουλάχιστον ποτέ δεν τα προώθησα.

Ελέγχω και μια φορά τα e-mail μου, για να κάνω τουλάχιστον διαγραφή ότι δεν θέλω να διαβάσω. Μια ασχολία αρκετά εύκολη για να μη χρησιμοποιώ σεβαστό μέρος του εγκεφάλου μου, αλλά και αρκετή για να τον κρατάω απασχολούμενο. Ελέγχω και τα δύο e-mail μου, το hotmail και το Gmail και είμαι έτοιμος για να επισκεφθώ τον ναό.

Ψάχνω να βρω το τελευταίο βιβλίο που αγόρασα, «η τελευταία λήθη» του Κωστάκη Ανάν. Μόλις έχω τελειώσει του Joe Dunthorne το «υποβρύχιο».

Υπέροχο!

Τελικά το βρίσκω στην τσάντα μου. Το πιάνω για να το πάρω μαζί. Έρχεται στο μυαλό μου η συμβουλή της φίλης μου της Έμμυ, «σταμάτα να διαβάζεις και άρχισε να γράφεις». Μάλλον έχει δίκιο, θα το αφήσω για όταν τελειώσω, ίσως ένας χρόνος που θα χρειαστώ να είναι πολύς και φαίνεται και πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο, αλλά…

Το παρατάω και παίρνω μαζί μου το τετράδιο για να γράψω τις σκέψεις μου και κάποιες ιδέες για το πώς θα το δουλέψω.

Μπαίνω στην τουαλέτα με το κινητό, το τετράδιο και ένα στυλό στο χέρι. Κατεβάζω το εσώρουχό μου και κάθομαι στη λεκάνη. Βάζω το τετράδιο στα γόνατά μου. Σίγουρα δεν βολεύομαι έτσι για να γράψω σπουδαία πράγματα…

Παίρνω από τον ποδονίφτη που βρίσκεται αριστερά μου, δύο παλιές κυριακάτικες εφημερίδες και ένα περιοδικό για μαγειρική και τα βάζω στα πόδια μου για στήριγμα.

Σκατά!

Πάλι δε βολεύομαι! Θα φτιάξω κάνα διάγραμμα από αυτά που φτιάχνω συνέχεια, για να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι οργανωτικός. Κάνω μερικές μουτζούρες σε μια σελίδα του τετραδίου μου.

Σηκώνομαι και πιάνω το χαρτί υγείας. Ευτυχώς ακόμα δεν έχει χρειαστεί να χρησιμοποιήσω τις κυριακάτικες εφημερίδες. Ελπίζω να μη χρειαστεί.

Κοιτάζω στον καθρέφτη. Μπορεί να μην είμαι όπως μερικά χρόνια πριν, αλλά σίγουρα δεν με χαλάει η εικόνα μου, πέρα από τα περιττά κιλά. Ίσως να ζορίζομαι λίγο όταν παρατηρούν ότι στις παλιές φωτογραφίες ήμουν ωραίος, κάτι που δεν συνοδεύεται από τη φράση «και σε αυτές…», άλλα το αποδίδω απλά στο ότι αυτές ήταν πολύ καλές και έτσι ανεβάζουν τον ανταγωνισμό.

Είναι λίγο ιδιαίτερο όταν γίνεσαι ανταγωνιστής του εαυτού σου. Όταν ιδανικά αυτό που θα ήθελες να γίνεις, είναι να γίνεις όπως ήσουν. Όχι μόνο σωματικά. Αλλά και ως προς τις επιδιώξεις και το βιοτικό σου επίπεδο. Τη στιγμή δε που όταν ήσουν όπως θα ήθελες να είσαι, είχες όνειρα να κάνεις κάτι και να πας πιο μπροστά. Και τελικά βρέθηκες πολύ πιο πίσω.

Πλησιάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη και παρατηρώ τις ρυτίδες που έχουν αρχίσει να σχηματίζουν το πόδι της χήνας[10] στην άκρη των ματιών.

Συνέχεια κυνηγάω το χρόνο. Να εκμηδενίσω αποστάσεις. Να τα κάνω όλα λίγο πιο γρήγορα για να προλάβω περισσότερα και συνέχεια κοπανάω πάνω σε τοίχους μένοντας πολύ πιο πίσω. Και να ‘μαι τώρα, δύο μήνες και τα τριάντα τρία μου χρόνια  να έχω ριζώσει στο ίδιο σπίτι με τη μάνα μου.

Μένω με την μητέρα μου σε ένα σπίτι που μας το νοικιάζει η BalkanBank, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι τίτλοι ιδιοκτησίας έχουν το όνομα της μητέρας μου. Το σπίτι που νοικιάζουμε, και που για ευκολία του λόγου θα το ονομάζω εφεξής σπίτι μου, είναι εκατόν πενήντα τετραγωνικά και έχει ένα μεγάλο υπόγειο, γύρω στα πενήντα τετραγωνικά γεμάτο σαβούρες. Δεν έχει ουσιαστικά παράθυρα και όσα ελάχιστα έχει βλέπουν τον απέναντι που δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Είναι σκοτεινό και βρίσκεται σε ένα στενό και μίζερο δρόμο.

Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μια καλή απόδειξη ότι το μέγεθος τελικά δεν μετράει!

Το ενοίκιο του είναι μεγάλο! Πολύ μεγάλο!!! Αρκετό για να νοικιάζαμε ένα μεγάλο σπίτι στην Εκάλη, που να έχει και φως και παράθυρα και ενδιαφέροντα γείτονα, λίγο μακριά φαντάζομαι, αλλά στην φαντασία μου θα έχει ενδιαφέρον.

Έχω σταματήσει να πληρώνω το ενοίκιο…

Έχω και ένα άλλο σπίτι, που αυτό μου το νοικιάζει η AmateurBank  και που ικανοποιεί το αίσθημα των αναμνήσεων. Είναι το πατρικό του πατέρα μου. Θα το ονομάζω για την εξυπηρέτηση του λόγου και αυτό δικό μου.

Θεωρητικά έχω δύο σπίτια. Πρακτικά έχω δύο μεγάλα αγγούρια στον κώλο μου!

Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και βγαίνω από την τουαλέτα. Σταματάω έξω από την πόρτα του δωματίου των γονιών μου που χρησιμοποιώ για κρεβατοκάμαρα και γραφείο. Βγάζω τις παντόφλες από αφρώδες υλικό, τύπου Crocs –μαϊμού- αλλά πολύ ελαφριές που πήρα από το LIDL και ανεβαίνω στη ζυγαριά. Δεν θέλω τίποτα να επηρεάσει το πραγματικό μου βάρος. Τα δευτερόλεπτα μέχρι να αποφασίσει η ζυγαριά την εκατοντάδα των γραμμαρίων που είμαι σήμερα, χαζεύω έξω από την μπαλκονόπορτα, που έχουμε τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια να ανοίξουμε, τον καιρό, εκμεταλλευόμενος τα λίγα τετραγωνικά εκατοστά ελεύθερου χώρου μεταξύ των δύο πολυκατοικιών, που έχω απέναντί μου και που θα πρέπει να αισθάνομαι πολύ τυχερός που από αυτή τη χαραμάδα μου επιτρέπεται να βλέπω ελάχιστα το βουνό, που είναι σχετικά κοντά μας, χωρίς αυτό να μας εντάσσει σ’ ένα φυσικό περιβάλλον.

Μένω σε μια περιοχή δυτικά του λεκανοπεδίου Αττικής, κάτι που μου επιτρέπει να λέω πως μένω στο L.A. όταν γνωρίζω νέα άτομα στα chat rooms.

Παλιότερα έλεγα πως είμαι και θηριοδαμαστής, κάτι που ακούγεται καλύτερα στα αγγλικά «lion tender», αλλά πλέον κανείς δεν ρωτάει τι επαγγέλλομαι.

100,4 κιλά.

Κατεβαίνω από τη ζυγαριά.

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »

---

[1] Skype (σκάιπ) ονομάζεται η εφαρμογή με την οποία μπορείς να συνομιλήσεις είτε γραπτά, είτε φωνητικά, ενώ μπορείς να κάνεις ακόμα και βιντεοκλήσεις μεταξύ δύο υπολογιστών. Παράλληλα δίνεται η δυνατότητα στους χρήστες να πραγματοποιούν τηλεφωνικές κλήσεις σε σταθερά και κινητά προς όλο τον κόσμο με κάποιες προκαθορισμένες, συνήθως αρκετά μικρότερες χρεώσεις. Το Skype αρχικά ονομαζόταν Sky peer-to-peer, όπου για ευκολία μετονομάστηκε σε Skyper για να καταλήξει σε Skype σκέτο. Με το πρόγραμμα αυτό μπορείτε να μιλάτε με τις ώρες στο γκομενάκι χωρίς να ανησυχείτε για το ποιος θα πληρώσει τα γαμησιάτικα. Πολύ βολικό. Περισσότερες πληροφορίες και το απαραίτητο λογισμικό θα βρείτε εδώ.

[2] Τα Ακάρεα είναι έντομα (αρθρόποδα) που συναντώνται σε μεγάλο αριθμό μικροπεριβαλλόντων.  Η οικογένεια των Pyroglyphidae συναντάτε κυρίως σε χώρους που κατοικούν πουλιά και θηλαστικά. Αυτά που συναντάμε εντός των κατοικιών ονομάζονται «ακάρεα της οικιακής σκόνης» (house dust mites).

[3] Η διογκωμένη πολυουρεθάνη είναι αποτέλεσμα ανάμειξης οργανικών ουσιών, παρουσία καταλύτη με χαρακτηριστικό την διόγκωσή της κατά την διαδικασία. Ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των πλαστικών και λόγω του ότι έχει τον χαμηλότερο συντελεστή θερμικής αγωγιμότητας (λ) από όλα τα θερμομονωτικά υλικά, είναι μάλλον το πιο δημοφιλές για θερμομόνωση.

[4] BalkanBank (μπάλκαν μπανκ). Μάλλον η πιο μισητή τράπεζα της Ελλάδος! Και επειδή δεν τους έφτανε αυτό, κάνανε κάθε προσπάθεια για να γίνει και η πιο μισητή των Βαλκανίων. Προσπάθεια που την πλήρωσε ο κάθε έλληνας συμβαλλόμενος με το συγκεκριμένο τραπεζικό δίκτυο, μέσα από υπέρογκους τόκους και διάφορες απίστευτες χρεώσεις, που μετά την παταγώδη αποτυχία την πληρώνει και μέσα από τους φόρους που του επιβάλει το κράτος και το ΔΝΤ, κάνοντάς τον να αναρωτιέται αν στην φορολογική του δήλωση, πρέπει να δηλώσει και ιδιοκτήτης-μέτοχος του συγκεκριμένου τραπεζικού ιδρύματος ενώ μάταια προσπαθεί να θυμηθεί πότε μοιράστηκε και τα κέρδη εκτός από τις ζημιές.

[5] AmateurBank (αματερ μπανκ). Μικρή σχετικά τράπεζα στον ελληνικό τραπεζικό χάρτη, που προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι διαφορετική. Μοιάζει σαν τον κακό λύκο με τα ρούχα της γιαγιάς. Κάποια στιγμή βλέπεις τα μεγάλα αυτιά, τα κοφτερά δόντια και τα γαμψά νύχια και αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια. Δεν υπάρχει καλή τράπεζα!

[6] Ο υπολογισμός της τιμής ενός πακέτου τσιγάρων έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην συνηθισμένη τιμή των 3,2€ διαμορφώνεται ως εξής. 85,70% φόροι κράτους (ΦΠΑ+ΕΦΚ+ΠάγιοςΦόρος), 8,64% για την καπνοβιομηχανία, 2,74% για το πρατήριο και 2,92% για το περίπτερο, με τον τρόπο που διαμορφώθηκαν οι φόροι από το Μάιο του 2010 στην Ελλάδα. Με απλά λόγια όταν πληρώνουμε 3,2€ στον περιπτερά, εκείνος ανοίγει το συρταράκι «κράτος» και βάζει 2,74€, βάζει στο χαρτοκούτι-κουμπαρά 0,28€ για το εργοστάσιο, δίνει 0,09€ στον πρατηριούχο και κρατάει και 0,09€ για πάρτη του! Εδώ θα βρείτε και το σχετικό πίνακα για τις υπόλοιπες τιμές.

[7] Το Facebook είναι το πιο δημοφιλές πρόγραμμα κοινωνικής δικτύωσης με περισσότερους από 500 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, θέτοντας το ως τη δεύτερη δημοφιλέστερη σελίδα του διαδικτύου μετά το Google. Δημιούργημα του Mark Zuckerberg, όταν το 2004 το ξεκίνησε με το όνομα «TheFaceBook» ενώ πολύ σύντομα εμφανίζεται ο πρώτος επενδυτής. Τελικά αγοράζεται το όνομα «Facebook.com» με το οποίο η εφαρμογή απογειώνεται και κάνει τον Mark ένα από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο, τον πιο πλούσιο αυτοδημιούργητο νέο και πρότυπο για εκατομμύρια νέους που ονειρεύονται και προσπαθούν να βρουν την επόμενη εφαρμογή που θα έχει τα αντίστοιχα αποτελέσματα… ανεπιτυχώς μέχρι σήμερα…

[8] Το «Ocean’s 12» (2004) είναι η συνέχεια του επιτυχημένου κινηματογραφικού έργου «Ocean’s 11», που ακλουθώντας την ίδια καλή συνταγή, όμορφα αγόρια με τύπο (Clooney -- Brad Pitt), όμορφες γυναίκες με τύπο (Julia Roberts -- Catherine Zeta Jones), καλό γενικότερο καστ, ενδιαφέρουσα πλοκή και ευχάριστο σενάριο με εξασφαλισμένο καλό τέλος, εγγυάται ότι μετά θα κάνεις γλυκό ύπνο χωρίς προβληματισμούς, εκτός και αν είσαι ιδιοκτήτης καζίνο.

[9] Το αρκουδάκι της γνωστής διαφήμισης των μπαταριών Duracell , στην οποία ίδια λαγουδάκια τυμπανιστές, δοκιμάζουν την αντοχή των μπαταριών τους και ενώ όλα εξαντλούνται, ένα συνεχίζει και συνεχίζει και συνεχίζει… αφού η Duracell κατά την διαφήμιση κρατάει περισσότερο από κάθε άλλη, ενώ χαρακτηριστικό της είναι η υψηλή απόδοση ενέργειας, μέχρι να …σβήσει ξαφνικά!

[10] Είναι οι γραμμές έκφρασης στην άκρη του ματιού, που είναι αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων κινήσεων, όπως το χαμόγελο, το κλείσιμο των ματιών από τον ήλιο και άλλων εκφράσεων.

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »