LifeIsWhatHappensToYou, WhileYou'reBusyMakingOtherPlans.

Ξανά στον υπολογιστή.

Κοιτάζω το Skype που είχα ξεχάσει να το ανοίξω. 2736 μηνύματα στο κανάλι που έχουμε με τα παιδιά για το παιχνίδι, καλημέρες από Μάγδα και  Mandy που χθες μαλώσαμε. Μερικές γραμμές μονόλογου από τη Μελίνα που γνώρισα πρόσφατα και που είναι πολύ καλό παιδί. Ο Φάνης που ρωτάει πότε θα είναι έτοιμο το πρώτο κεφάλαιο για να το μεταφράσει, δύο γραμμές από το Φώτη, πάντα με κεφαλαία, «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ;[1]».

Απαντάω σε όλους με το κατάλληλο ύφος και κατεβάζω το Skype κάτω ξανά. Ελέγχω άλλη μια φορά τα παράθυρα του Travian, βάζοντας μερικές αναβαθμίσεις και στους δύο κόσμους, περισσότερο για να μην τους δώσω την ικανοποίηση ότι με έκλεψαν κατά τη διάρκεια της μέρας.

Μπαίνω ξανά στο Facebook. Στις ειδοποιήσεις βλέπω πως η Francesca από την Αυστραλία, μου έχει επισυνάψει μια φωτογραφία της στον τοίχο μου, στην οποία φοράει ένα από τα μπλουζάκια που της είχα στείλει. Γράφω κάτω από τη φωτογραφία «:O :O:O !!!!!! Thank you so much Francesca!!! I am so happy now!!! JJJ» . Έχω πραγματικά χαρεί πάρα πολύ. Η Francesca δουλεύει σε κανάλι μόδας στην Αυστραλία, ενώ από το προφίλ της καταλαβαίνει κανείς, πως έχει την απόλυτη σχέση με αυτή. Αφού τα φοράει τα CosmicSoda[2] -- T-Shirt μου, είναι πολύ καλό σημάδι.

Σιγά, σιγά η μέρα μου έχει γίνει Τρίτη.

Γράφω την ένδειξη της ζυγαριάς, σε ένα διάγραμμα που έχω φτιάξει στον υπολογιστή για να παρακολουθώ τα κιλά μου. Έχω κολλήσει δύο μήνες τώρα στα 100. Όχι ότι κάνω καμιά φοβερή προσπάθεια για να ξεκολλήσω…

Μεταφέρω το κορμί μου στο ισόγειο, κατεβαίνοντας στην ξύλινη σκάλα ανάμεσα από διάφορα κουτιά, απομεινάρια των αποτυχημένων επιχειρηματικών ενεργειών μου.

Γενικά, σαν οικογένεια, αρεσκόμαστε στο να βάζουμε το παρελθόν μας σε κουτιά και να τα αποθηκεύουμε στο χώρο μας. Ευτυχώς δεν συνηθίζονται στην Ελλάδα και οι τεφροδόχοι.

Για καλή μου τύχη, η μητέρα μου, πρέπει να είναι στο σπίτι του θείου μου και να ετοιμάζει το φαγητό.

Το σπίτι του θείου μου είναι δίπλα από το δικό μου. Για την ακρίβεια μοιραζόμαστε το ίδιο οικόπεδο. Αυτό δεν ξέρω πόσο το έχει αντιληφθεί η BalkanBank και πόσο θα της αρέσει όταν συμβεί!

Ανοίγω το ντουλάπι με το τζάμι αριστερά μου. Βγάζω ένα βαθύ μπολ. Το ακουμπάω στον πάγκο της κουζίνας. Πιάνω το κουτί με τα ολικής αλέσεως δημητριακά και το γεμίζω μέχρι λίγο πάνω από τη μέση. Ρίχνω από πάνω σκόνη στιγμιαίου καπουτσίνο, κατευθείαν από το κουτί. Ανοίγω το ψυγείο. Παρότι η δίαιτα που έχω ετοιμάσει στον εαυτό μου, γράφει ρητά σοκολατούχο γάλα με δημητριακά ολικής αλέσεως για πρωινό, αναγκάζομαι να πάρω το συμπυκνωμένο γάλα, αφού το άλλο έχει τελειώσει και μάλλον μέχρι να ξαναπάρω χρήματα, θα θεωρείται είδος πολυτελείας.

Το βγάζω από το ψυγείο, κοιτάζοντας με απέχθεια τα ξεραμένα υπολείμματα στην εγκοπή του και το κουνάω για να διαπιστώσω ότι έχει σχεδόν τελειώσει. Ρίχνω ότι έχει μείνει.

Σκύβω και ανοίγω το ντουλάπι βγάζοντας ένα γεμάτο. Το βάζω κάτω από την βρύση και ξεπλένω με νερό την μεταλλική επιφάνεια, στο σημείο που θα τρέξει το γάλα όταν το ανοίξω. Δεν ξέρω αν έχει καμία σημασία αυτό, αλλά εμένα με ικανοποιεί. Το σκουπίζω με μια πετσέτα και το ανοίγω πετώντας το κρικάκι στην πλαστική σακούλα με τα σκουπίδια που κρέμεται  στο χερούλι του συρταριού με τα μαχαιροπήρουνα.

Γεμίζω το μπολ με συμπυκνωμένο γάλα, μέχρι η στάθμη του να αγγίξει και τις τελευταίες νιφάδες. Βάζω το μεταλλικό δοχείο στο ψυγείο. Φέρνω το μπολ κάτω από τη βρύση και προσθέτω ελάχιστο νερό. Η μητέρα μου, πάντα μου φώναζε που έπινα το γάλα -- όταν το έπινα -- συμπυκνωμένο. Μου είχε εξηγήσει χίλιες φορές πως δεν κάνει καλό. Εμένα πάλι μου αρέσει το συμπυκνωμένο. Και στο γάλα και στη ζωή. Δεν το μπορώ το νερωμένο. Δεν έχει γεύση.

Ακουμπάω το γεμάτο μπολ στο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας με τις τρεις καρέκλες. Η μια είναι αυτή που έχω στο δωμάτιό μου. Ανοίγω το συρτάρι για να πάρω ένα κουταλάκι. Ψηλαφίζω ένα, ένα τα πέντε κουταλάκια που υπάρχουν χαϊδεύοντάς τα με τον αντίχειρά μου, για να δω ποιο είναι λιγότερο χτυπημένο από τον σκουπιδοφάγο και επιλέγω ένα, μάλλον τυχαία, αφού όλα λίγο πολύ είναι στην ίδια κατάσταση.

Τουλάχιστον αισθάνομαι πως εγώ έκανα την επιλογή. Με ικανοποιεί που έχω το δικαίωμα της επιλογής στα κουταλάκια. Αποδεικνύει πως δεν βρίσκομαι σε χώρο που δεν θα έχω καν αυτή την επιλογή…

Παίρνω το μπολ με το κουταλάκι βυθισμένο ανάμεσα στις καστανές νιφάδες και το πράσινο μπουκάλι μου με το νερό από το ψυγείο και ανεβαίνω ξανά επάνω.

Το ακουμπάω μπροστά από το μεταλλικό πληκτρολόγιο του υπολογιστή, με ένα μεγάλο μέρος του να χάσκει στο κενό. Σπρώχνω το μπολ και με αυτό το πληκτρολόγιο, ενώ αυτό με τη σειρά του, όλο το χάος από χαρτιά και καλώδια που βρίσκονται πίσω του. Τώρα είναι μετέωρο μόνο ένα μικρό τόξο του νοητού κύκλου που σχηματίζει ο πάτος του. Τόσο μικρό ώστε να μην ανησυχώ.

Ακουμπάω στα δεξιά μου, στη γωνία δίπλα από το ποντίκι του υπολογιστή, το νερό, σε ένα σημείο που έχουν παρατηρηθεί συχνά ατυχήματα και πτώση υγρών, αλλά που παραμένει πόλος έλξης για κάθε είδους μπουκάλι και ποτήρι.

Ανακατεύω το μείγμα των δημητριακών, της σκόνης του στιγμιαίου καπουτσίνο, του συμπυκνωμένου γάλακτος και του νερού. Θα μπορούσα αυτά τα τελευταία να τα ονομάζω σκέτα γάλα, αλλά θα είναι σαν να μην έχω επίγνωση των πράξεών μου, που γενικά, κάποιος γνωρίζοντας το παρελθόν μου θα μπορούσε να το ισχυριστεί, αλλά εγώ δεν θα το παραδεχτώ τόσο εύκολα.

Ανακατεύω αργά, προσέχοντας να μην εκτιναχθεί η σκόνη του στιγμιαίου καφέ. Αρκετά υπολείμματα φαγητών υπάρχουν ήδη στο γραφείο μου και την γύρω περιοχή.

Καθώς τα ανακατεύω, ελέγχω και πάλι τις σελίδες που είμαι μόνιμα συνδεδεμένος, χωρίς να περιμένω τίποτα το σημαντικό, αλλά προσποιούμαι πως περιμένω κάτι σημαντικό.

Αρχίζω να μασουλάω τις νιφάδες δημητριακών αργά, προσπαθώντας να πάρω το μέγιστο της απόλαυσης. Η δίαιτά μου, θα μου επιτρέψει άλλη μια φορά μέσα στην ημέρα να έχω αυτή την ικανοποίηση, με τη σαλάτα μου το μεσημέρι και ξανά αύριο πάλι.

Καθώς μασουλάω αργά αλλά λαίμαργα, ναι, είμαι ικανός να κάνω πολλά αντιφατικά πράγματα μαζί με επιτυχία, βλέπω πως η Francesca μου έχει απαντήσει στο σχόλιο της φωτογραφίας, « I will wear the other one to my next shoot… as a lucky charm… I had fantastic time…!».

Κανονικά θα έπρεπε να κοιμάται, αφού στον κοινά αποδεκτό χάρτη, από όλα τα κράτη μέλη του, η Αυστραλία βρίσκεται σχεδόν από την άλλη μεριά του πλανήτη.

Σκέφτομαι για λίγο την απόσταση και εντυπωσιάζομαι!

Σύντομα όμως το ενδιαφέρον μου ξανακερδίζουν οι νιφάδες των δημητριακών, που αν τις αφήσω λίγο παραπάνω θα χάσουν όλη τη γεύση τους.

Που και καλά έχουν…

Αποφασίζω να της απαντήσω μετά το πρωινό μου. Έχει πάει 11.50, Τετάρτη και θέλω να προλάβω την τράπεζα. Είναι η τελευταία μέρα από τις πέντε, που μας δίνει η BalkanBank για να απαντήσουμε τι θα κάνουμε με το δάνειο που δεν πληρώνω, «φέρτε και τα πέντε χιλιάδες ευρώ» και που έχω υποθήκη το σπίτι. Σημαντικός λόγος για να τους αντιμετωπίζω με ένδειξη κατανόησης.

Έχω σχεδόν τελειώσει με το πρωινό μου. Σηκώνω το μπολ από την μια μεριά, για να μαζευτεί το τελευταίο γάλα σε ένα μικρό τόξο του πάτου του και να το μαζέψω με το κουταλάκι, μαζί με τα τελευταία τρίματα δημητριακών. Δεν είναι να τα χάνεις αυτά…

Ξαναγράφω στην Francesca « I Just can’t wait to see the pictures of your next shoot!!!! Of course still something waiting… (wasntme)» και σηκώνομαι να ντυθώ.

Βάζω ένα ζευγάρι αθλητικές κάλτσες μέχρι το γόνατο και κατευθείαν χωρίς φόρμα από μέσα, μιας και ο καιρός έχει γίνει ανοιξιάτικος, το CalvinKlein τζιν παντελόνι, που μου έχει πάρει η Ναταλία.

Δεν είχα μήνυμα σήμερα. Δεν είχε δικό μου χθες. Έχουμε κάποια απόσταση. Εκτός της πραγματικής. Είναι όλα αυτά μαζί. Προβλήματα, απόσταση, χρόνος, ανάγκες που έχει ο καθένας μας… Όμως σίγουρα ξέρω πώς με αγαπάει. Ελπίζω να το ξέρει κι εκείνη. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικά θα ήμασταν, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, δεδομένης της άρνησής μου να παντρευτώ. Όπως λέει εγώ σ’ αυτό το θέμα είμαι πιο βόρειο-Ευρωπαίος και εκείνη πιο Ελληνίδα. Από την άλλη, αν ήταν καλύτερα τα πράγματα, μάλλον θα προτιμούσα να είχαμε μαζί ένα παιδί, στο πρότυπο Brad Pitt – Angelina Jolie. Τι κι αν χωρίσουν. Αυτά αργά ή γρήγορα μπορεί να συμβούν.

Βγάζω τα T-Shirt που φόραγα χθες και τα βάζω στο καλάθι των άπλυτων. Χρησιμοποιώ το άοσμο roll on αποσμητικό, «ιδιωτικής ετικέτας[3]» και βάζω λίγη από την Joop που φόραγα παλιά. Ευτυχώς έχει ξεμείνει ένα ολόκληρο μπουκάλι. Βάζω ένα μακρυμάνικο από την παλιά μου σειρά T-Shirt και ένα κοντομάνικο από πάνω, από την καινούργια, που το 2XL μου είναι καλό. Άλλωστε τα φοράω πάντα από μέσα και απέξω κανένα φούτερ ή φαρδιές μπλούζες. Φυσικά πάντα μαύρα που κόβουν. Μόνο το κατακαλόκαιρο, που δεν την παλεύω τη ζέστη ξεχνάω τις ντροπές και το ρίχνω στα κοντομάνικα, πάντα μαύρα και πάλι. Αν και έχω σκοπό αυτό το καλοκαίρι να είναι διαφορετικό.

Βάζω τη ζώνη μου στο τέταρτο θυλάκι και βουρτσίζω τα δόντια μου, κατά τον τρόπο που μου έδειξε η οδοντίατρος, αν κατάλαβα καλά. Πρόσφατα πέρασα αρκετές ώρες στο ιατρείο της, μετά από δύο δεκαετίες που είχα να επισκεφθώ οδοντίατρο, ευτυχώς χωρίς τραγικά προβλήματα. Μάλλον ωφελημένος από την πρόνοια των γονιών μου για ορθοδοντική φροντίδα, όταν ήμουν στο γυμνάσιο και μέχρι την 1η λυκείου, παράλληλα με τα γονίδια που κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Κληρονομιά που ευτυχώς δεν μπορώ να βάλω σε υποθήκη.

Τα ξεπλένω με νερό και κάνω τον αναγνωριστικό έλεγχο με τη γλώσσα μου που τα βρίσκει αρκετά καθαρά και λεία.

Βάζω ένα φούτερ χωρίς τσέπες και χωρίς κουκούλα και ντυμένος όπως είμαι, τσεκάρω μια τελευταία φορά όλα τα ανοικτά παράθυρα στον υπολογιστή μου.

Η Francesca δεν έχει απαντήσει και η Ναταλία δεν μου έχει στείλει μήνυμα. Θα την πάρω τηλέφωνο μετά.

Κάνω άλλη μια αναβάθμιση σε έναν από τους κόσμους του παιχνιδιού και φοράω το λαδί στρατιωτικό μπουφάν, μαζί με ένα σκούρο γκρι κασκόλ. Κλείνω το μεταλλικό φερμουάρ μέχρι πάνω. Βάζω στην αριστερή τσέπη το Olympus δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι, που το χρησιμοποιώ όποτε μου έρχεται καμιά ιδέα που δεν θέλω να ξεχάσω και δεν μπορώ να την γράψω. Βάζω στην ίδια τσέπη και το κινητό μου. Στην άλλη, δεξιά βάζω την αυτόματη Canon φωτογραφική μου, αφού πρώτα ελέγχω ότι μέσα έχει την μπαταρία της και την κάρτα μνήμης.

Κοιτάζω τελευταία φορά την οθόνη του υπολογιστή. Κάνω αντιγραφή από το YouTube[4] το link για το «Sneaking out the Hospital» των «Beastie Boys» και το ποστάρω στοn «τοίχο» του προφίλ μου στο Facebook. Όπως έχω ανακοινώσει διανύουμε εβδομάδα αφιερωμένη σε αυτό το συγκρότημα.

Κατεβάζω όλη τη σελίδα του Firefox[5] κάτω για να σημάνω ένα τέλος σε όλα αυτά. Ξανακοιτάζω το ρολόι του υπολογιστή. 12.24.

Πήγε ήδη Πέμπτη… Πως περνάει η ώρα…

Είναι καιρός να βγω απ’ το καταφύγιο.

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »

---

[1] Αυτό στο Skype ήταν δύο γραμμές γιατί η μια ήταν μόνο τα ΕΕΕ… που το θεώρησα αδόκιμο να τα τοποθετήσω εδώ, μιας και η επανάληψη που σας μεταφέρω με τα οκτώ Ε θεώρησα πως είναι αρκετή για να καταλάβετε την χρήση του γραπτού λόγου που κάνει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας.

[2] Διαδικτυακό κατάστημα με t-Shirt που τα σχέδια τους τα έχουν δημιουργήσει σχεδιαστές από διάφορα μέρη του πλανήτη. Δημιουργήθηκε από κάποιους από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας και αποτελεί μέρος της Το όραμα είναι να μπουν και άλλα προϊόντα και αυτό όλο να αποτελεί μια κοινότητα με κύριο χαρακτηριστικό την αγάπη προς την δημιουργία και το design. Η διεύθυνση στο διαδίκτυο είναι http://www.CosmicSoda.com

[3] Είναι τα προϊόντα, ή καμία φορά ακόμα και υπηρεσίες (π.χ. κινητής τηλεφωνίας), που παράγονται από κάποια εταιρεία αλλά παρέχονται με το εμπορικό σήμα κάποιας άλλης. Σήμερα συναντάμε ευρεία γκάμα τέτοιων προϊόντων από τρόφιμα, έως υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας και ιντερνέτ. Χαρακτηριστικό τους είναι η χαμηλότερη τιμή, σε σχέση με τα αντίστοιχα προϊόντα. Πλέον όμως παρατηρείται, τέτοιες ετικέτες να έχουν αποκτήσει κύρος αντίστοιχο ήδη υπαρχόντων σημάτων. Στην δική μου όμως περίπτωση η επιλογή, είχε να κάνει με τα δύο ευρώ που κέρδισα. Όταν έχω χρήματα διαλέγω επώνυμα. Είμαι θύμα! Το ξέρω.

[4] Το YouTube αποτελεί έναν από τις πιο διαδεδομένες και πιο πολυχρησιμοποιημένες σελίδες αποθήκευσης προβολής βίντεο. Σε αυτή τη σελίδα οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να ανεβάσουν όσα βίντεο θέλουν και χρήστες του διαδικτύου, χωρίς να είναι εγγεγραμμένοι στην σελίδα, να τα δουν από τον υπολογιστή τους άμεσα, χωρίς να χρειαστεί να τα «κατεβάσουν». Δημιουργήθηκε το 2005 από τρεις υπαλλήλους του PayPal που χρησιμοποίησαν το όνομα «YouTube» δημιουργώντας ένα λογοπαίγνιο με τον καθοδικό σωλήνα «cathode ray tube» που ήταν απαραίτητος στις τηλεοράσεις τις προηγούμενης γενιάς για να προβάλουν τις εικόνες στην οθόνη τους. Για τους εραστές των παλιομοδίτικων αλλά πάντα τόσο αγαπημένων παιχνιδιών το YouTube επεφύλασσε μια έκπληξη που κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα πόσο καιρό κρυβόταν εκεί. Ανοίξτε μια σελίδα επιλέγοντας ένα βίντεο, κατά προτίμηση με σκούρα χρώματα και κρατήστε πατημένο το αριστερό κατευθυντήριο βελάκι. Με έκπληξη θα δείτε το γνωστό και λατρεμένο «φιδάκι» που κυνηγάει μπιλίτσες και που έχουμε βγάλει τα μάτια μας μαζί του, με κινητά της προηγούμενης δεκαετίας. Το «YouTube» το 2006 αγοράστηκε από την Google Inc για το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 1,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Και εγώ θέλω να μαζέψω ένα εκατομμύριο ευρώ σε ένα χρόνο και το κάνουμε θέμα…

[5] Ο «Mozilla Firefox», όπως είναι το πλήρες όνομα, είναι ένας ελεύθερος και ανοικτού κώδικα φυλλομετρητής (browser) του διαδικτύου και σίγουρα πολύ δημοφιλής. Πρωτοεμφανίστηκε το 2003 ως δημιούργημα του οργανισμού Mozilla. Αποτελεί έναν από τους πιο αξιόπιστους και σταθερούς φυλλομετρητές, ενώ έχει δυνατότητα εγκατάστασης πολλών εργαλείων, όπως διορθωτή κειμένου (πολύ χρήσιμο για εμένα), αναστολέα διαφημιστικών και διάφορα άλλα καλούδια που μπορείτε να τα βρείτε στην σελίδα με τις εφαρμογές. Αφού άλλαξε διάφορα ονόματα λόγο προστριβών και συγχύσεων με άλλα εμπορικά σήματα, ξεκινώντας με το «Phoenix», όπου μετά από προστριβή με την «Phoenix Technologies», έγινε «Firebird», για να υπάρξει θέμα σύγχυσης με την ομώνυμη κοινότητα ανάπτυξης ελεύθερων βάσεων δεδομένων. Ακολούθησε το «Mozilla Firebird» που όμως και πάλι δεν ήταν αποδεκτό από την κοινότητα, για να γίνει τελικά το πουλί αλεπού και το 2004 να αποκτήσει το γνωστό πια όνομα «Mozilla Firefox» ή απλά «Firefox». Τον «Firefox» μπορείτε να τον κατεβάσετε εδώ, φυσικά δωρεάν.

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »