LifeIsWhatHappensToYou, WhileYou'reBusyMakingOtherPlans.

Κατεβαίνω ξανά την ξύλινη σκάλα, με τη μαύρη μου Nike τσάντα στο ώμο. Παίρνω από το μικρό σκαλιστό τραπεζάκι τα γάντια μου, το κλειδί του σπιτιού και κλειδιά για το μηχανάκι. Ανοίγω την κύρια είσοδο, με τη βαριά πόρτα ασφαλείας, που βλέπει στο διάδρομο. Ανοίγω την μπαγκαζιέρα και βάζω μέσα την τσάντα μου. Γυρίζω για να πάρω από τον κατειλημμένο από ρούχα και διάφορα κουτιά που δεν χωράνε στο πάτωμα καναπέ, το κράνος μου. Το φοράω, αφού πρώτα έχω βάλει τα ακουστικά από το κινητό μου και μετά φοράω τα ανάλαφρα Ic!Berlin γυαλιά μου.

Είμαι έτοιμος!

Ανοίγω την μεταλλική εξώπορτα και βγάζω σβηστό το μηχανάκι από το διάδρομο.

Ο σκύλος μου, ένα Επανιέλ της Βρετάνης[1], λευκό με πορτοκαλί, πολύ έξυπνο και πολύ όμορφο, που είχε σαν αποτέλεσμα, να αποκτήσει ένα όχι και τόσο όμορφο όνομα, «Φάτσας» και που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι πρώτα ενδιαφέρονται για την εξωτερική εμφάνιση και μετά για τα εσωτερικά χαρίσματα, διαφορετικά θα τον φωνάζαμε «Έξυπνο», έχει λυσσάξει να γαβγίζει. Ακόμα δεν μπορεί να δεχθεί τη διάκριση, ότι δεν επιτρέπονται οι σκύλοι πάνω στο μηχανάκι, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δείγμα της εξελικτικής πορείας του ζωικού βασιλείου, στα κληρονομικά του χαρακτηριστικά, που είναι το κυνήγι πουλιών, λαγών και αγριοκούνελων, έχει εντάξει επίκτητα και το κυνήγι των αστυνομικών και των δικαστικών επιμελητών-κλητήρων που μας επισκέπτονται συχνά. Μου έχει ιδιαίτερη αδυναμία παρότι δεν περνάω και πολλές ώρες μαζί του.

Έβγαλα έξω το μηχανάκι, το αφήνω και κλείνω την μεταλλική εξώπορτα. Κλείνω και την ζελατίνα από το κράνος και είμαι έτοιμος.

Ανάβω τη μηχανή την ώρα που βγαίνει έξω η μητέρα μου. Κάτι μου λέει. Δεν την ακούω. Είναι αδύνατον να την ακούσω μέσα από το κράνος και τα ακουστικά, ειδικά όπως μιλάει ψιθυριστά, για «να μη μας ακούσει η γειτονιά».

Παρατηρώ τα χείλη της. Δεν ταιριάζει η κίνησή τους με τη μουσική που ακούω. Μάλλον δεν τραγουδάει. Την ρωτάω αν είναι κάτι σημαντικό για να βγάλω το κράνος, με φωνή επηρεασμένη από την ένταση της μουσικής, που σίγουρα θα μπορούσαν να την ακούσουν και οι γείτονες.

Πιθανότατα δεν είναι σημαντικό αυτό που έλεγε, κάτι που το καταλαβαίνω, όπως μου γνέφει, με αυτό το προσποιητά καθησυχαστικό ύφος που μαζεύει τα φρύδια και κουνάει το κεφάλι προς τα πάνω, ότι δεν είναι. Η μητέρα μου γενικότερα μιλάει με ένα ύφος, που αν και κατά κύριο λόγο είναι ειλικρινές, από την υπερπροσπάθεια και την υπερβολή για να με πείσει, γίνεται ψεύτικο.

Με φοβάται. Φοβάται τις εκρήξεις κυκλοθυμικότητάς μου.

Υπάρχουν φυσικά και στιγμές, που δεν δείχνει κανένα πρόβλημα να παρουσιάσει το χειρότερο εαυτό της, αλλά αυτές είναι σπάνιες και σίγουρα απόλυτα δικαιολογημένες, απ’ όσα έχει περάσει και περνάει την τελευταία δεκαετία.

Δυναμώνω τη μουσική και ξεκινάω τη γνωστή πορεία που ακολουθώ, κοινή στο μεγαλύτερο μέρος της, σχεδόν για όλες τις διαδρομές.

Στρίβω δεξιά στο πρώτο στενό και αμέσως αριστερά στο επόμενο, στο οποίο αν και έχω STOP, απλά κόβω ταχύτητα, για να ελέγξω από δεξιά απ’ όπου έρχονται τα οχήματα.

Ανοίγω το γκάζι, αλλά το R1[2] όπως το έχει ονομάσει ο Φώτης, αργεί να ανταποκριθεί στην προσταγή μου, όπως είναι ακόμα κρύο. Όχι ότι έχει και πολύ πιο άμεσες αντιδράσεις όταν είναι ζεστό.

Έχω να του κάνω σέρβις ένα εξάμηνο τουλάχιστον και έτσι όπως πατινάρει ο δίσκος, μοιάζει με αυτόματο. Πλάκα έχει αρκεί να μην με αφήσει πουθενά.

Είναι ένα Modenas, που σε πρωτοφανή έκλαμψη καρμιριάς, το επέλεξα έναντι διαφοράς διακοσίων ευρώ, από ένα HONDA που έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Η αλήθεια είναι πως με τα πέντε ευρώ που χρειάζομαι πλέον για να γεμίσω το ρεζερβουάρ του, εκεί που έφτασε η τιμή της βενζίνης, νοιώθω σαν να έχω καμιά τεράστια μηχανή τουρισμού. Αυτοί που έχουν τέτοιες μηχανές μάλλον θα νοιώθουν πως έχουν τζιπ! Δεν τολμώ ούτε για αστείο να τους ρωτήσω!

Το παπί αυτό είναι και το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο, που απέκτησα από τις επιχειρήσεις μου και κατ’ επέκταση από το χρέος των εννιακοσίων χιλιάδων ευρώ. Όχι δηλαδή πως αν είχα πάρει ένα αυτοκίνητο και χρώσταγα εννιακόσιες δέκα χιλιάδες ευρώ, θα είχε καμιά διαφορά, αλλά λέμε τώρα.

Τουλάχιστον δεν δίνω λαβές για σχόλια.

Φαντάζομαι πως αν κάποιος με είχε δει στα μπουζούκια, ή σε κάποιο καζίνο, θα είχε να λέει τα απίστευτα για τους λόγους της οικονομικής καταστροφής μου. Τώρα περιορίζονται στη γνωστή ερώτηση, «που τα χάλασες τόσα χρήματα».

Το έχω αφήσει στο όνομα του Πάρη, για να μην μου το… πάρει κανείς. Και εκείνος χρωστάει τον κώλο του, ή πιο σωστά εγώ χρωστάω το δικό του.

Στο επόμενο στενό έχουν αλλάξει ξανά το STOP. Δεύτερη φορά μέσα σ’ ένα μήνα. Το έχουν ξαναβάλει, όπως ήταν πριν. Είναι στη φυσική του θέση. Αυτή που έχει τόσα χρόνια. Μόνο μπελάδες και ένα ατύχημα, που είδα εγώ τουλάχιστον, προκάλεσε η αλλαγή του. Φυσικά, παρότι ήταν άκυρη και με κόστος τουλάχιστον σε ένα συμπολίτη μας, για την ασφαλιστική χέστηκα, κάποιος παίρνοντας αυτή την απόφαση, λειτούργησε έναν κρατικό μηχανισμό αμφιβόλου διαφάνειας. Έβαλε κάποιους να κάνουν τη μελέτη. Ανέθεσε σε εταιρία να κατασκευάσει το νέο σήμα. Ανέθεσε την τοποθέτηση του σε συνεργείο. Με εργολάβο, επόπτη, επιστάτη και εργάτες, με φουσκωμένες εργατοώρες. Απασχόλησαν την τροχαία με τουλάχιστον ένα ατύχημα, χέστηκα ξανά, χώρια το κόστος στον κατά τα άλλα απρόσεκτο οδηγό και το χρόνο και την ταλαιπωρία του ευσυνείδητου, που ήξερε πως είχε προτεραιότητα. Για να ξανά αποφασίσει η επιτροπή αυτή, πως έκανε μαλακία, λάθος εκτίμηση θα το ονόμασαν, την επανατοποθέτηση στην καλύτερη περίπτωση, ή από την αρχή παραγωγή και τοποθέτηση στη χειρότερη, του σήματος στην αρχική του θέση.

Και με όλη αυτή τη διαδικασία δικαιολόγησαν τη θέση τους, μπήκε άλλη μια ενέργεια στη στατιστική της δραστηριότητάς τους, στον πίνακα της παραγωγικότητάς τους και φυσικά θα πληρωθούν.

Χωρίς κάποιος να υπολογίσει τις προμήθειες που μπορεί να πήραν. Εμένα προσωπικά δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση μεθαύριο να ξεσκεπαστεί το σκάνδαλο των «ανάποδων STOP», με όλους τους τεράστιους τίτλους στις εφημερίδες που θα κρατήσουν μόνο όσο κρατήσει η καλή κυκλοφορία και αφού το ψηλαφίσουν επιφανειακά, άντε και να δείξουν καμιά βιλίτσα υπεργολάβου, που έχει φτιαχτεί με τα STOP του Έλληνα πολίτη και που τυχαία ανήκει σε οικογένεια υπερασπιστών, της προηγούμενης κυβέρνησης. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Έχω φτάσει στο επόμενο στενό όπου έχω προτεραιότητα και μια θείτσα αποφάσισε να σταματήσει την τελευταία στιγμή, κοιτώντας με περίεργα κιόλας, γιατί την αγριοκοίταξα. Αν μπορεί να το διακρίνει αυτό μέσα από το κράνος.

Δυστυχώς δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα, μια από τις πιο απαραίτητες συσκευές για τους οδηγούς μηχανής, το «προθεσιόμετρο». Συσκευή που θα μετράει και θα αναγνωρίζει την πρόθεση του οδηγού του οχήματος, που τείνει να διασταυρωθεί με την πορεία σου, ώστε να ξέρεις αν έχει πρόθεση να σταματήσει ή… να σε πατήσει!

«Μηχανάκι είναι θείτσα και μύρισα και τα νύχια μου, αλλά δεν βρήκα αν θα περάσεις», μουρμούρισα κοιτώντας την..

Οι περισσότεροι οδηγοί, ειδικά αυτοί που οδηγούν μόνο αυτοκίνητο αγνοούν, ίσως γιατί πέταγαν αετό την ώρα των μαθημάτων οδήγησης, ή γιατί με το κατάλληλο αντίτιμο, το γνωστό «λάδι», είχαν εξασφαλίσει το δίπλωμα, πως οδηγώντας μηχανή, πόσο δε μηχανάκι, δεν έχεις την ίδια ευκολία ελιγμών, ή φρεναρίσματος. Βλέπουν το μέγεθος του οχήματος και θεωρούν πως είσαι η πεταλουδίτσα της ασφάλτου και πως ανά πάσα στιγμή θα το κοκαλώσεις!

Ως ευσυνείδητος οδηγός, που σέβομαι πρωτίστως τη ζωή μου, οδηγώ πάντα στις συνοικιακές διασταυρώσεις με τέτοια ταχύτητα που, θεού θέλοντος πάντα, μπορώ να σταματήσω, ενώ παράλληλα να τους ανησυχήσω πως δεν θα το καταφέρω. Την έχω δει κάπως σαν εκπαιδευτής άγριων ζώων του δρόμου.

Άλλη μια κοινωνική προσφορά μου. Αφιλοκερδώς.

Φτάνω στη διασταύρωση με τη λεωφόρο. Εδώ πρέπει να είμαι αποφασιστικός και απειλητικός παράλληλα, για να καταφέρω να περάσω απέναντι από το ποτάμι με τα διερχόμενα οχήματα, που ο ρυθμός τους δεν αφήνει κενά και περιθώρια για να περάσεις απαρατήρητος.

Σκύβω προς τα εμπρός, ρίχνοντας το βάρος μου στο τιμόνι, μια στάση που θεωρώ πως στους άλλους φαίνεται σαν στάση ετοιμότητας.

Προτάσσω την μπροστινή μου ρόδα κάθετα στη ροή τους, περιμένοντας το πρώτο υποψήφιο θύμα που θα δειλιάσει μπροστά στη γενναία και ατρόμητη όψη μου.

Το όχημα, ειδικά για τους άντρες αποτελεί την προέκταση του κορμιού τους. Έτσι για μένα η ρόδα έχει πάρει τη θέση του στήθος μου και ας βρίσκεται θεωρητικά στο ύψος των ποδιών μου.

Ο οδηγός ενός αυτοκινήτου που έρχεται από αριστερά μου, που είναι και η κατεύθυνση του πρώτου ρεύματος που συναντάω, καθώς ζω σε χώρα που διατηρεί οδική συμπεριφορά[3], αντίθετη από τις φιλοβρετανικές χώρες, σταματάει μπροστά στο μεγαλείο μου.

Χασμουριέται ο αχρείος!

Κινούμαι κάθετα μπροστά του, φτάνοντας έτσι μέχρι τη μέση του δρόμου. Σπρώχνω το κεφάλι μου όσο πιο μπροστά μπορώ μοιάζοντας σαν ανάπηρη, κοντόλαιμη, καμηλοπάρδαλη με παπί. Φυσικά αυτή η στάση δεν μου προσδίδει κανένα κύρος, αλλά γίνεται καθαρά για λόγους επιβίωσης.

Κοιτάζω δεξιά και επιτέλους βρίσκω ένα κενό, μετά από πέντε αμάξια με γκόμενες, που σιγά μην σταματάγανε. Ρίχνω και μια κλεφτή ματιά για κάνα μαλακισμένο πιτσιρικά, με κάνα μηχανάκι που μπορεί να περνάει καυλωμένος ενδιάμεσα από τα αμάξια με χίλια…

Μετά τη διαπίστωση του καθαρού πεδίου, ξεκινάω με χαρακτηριστικό σήκωμα του αριστερού χεριού μου, από τον αγκώνα και κάτω, παράλληλα με το σώμα μου, χαιρετώντας τον κύριο Χασμουρίδη που ήταν ο ευγενικός οδηγός της ημέρας και προσέχοντας ιδιαίτερα το εσωτερικό της παλάμης μου, να μην τον «κοιτάζει» και το εκλάβει ως μούντζα και όχι ως χαιρετισμό.

Περνάω απέναντι θριαμβευτής.

Στο επόμενο στενό έχω εγώ προτεραιότητα. Επιτέλους. Το γκρι στέισον βαγκόν[4] που δεν προλαβαίνω να δω τη μάρκα του, έχει πάλι γυναίκα οδηγό. Της κορνάρω από μακριά για να της δείξω από την αρχή πως αυτά εδώ δεν περνάνε. Δεν θέλω να της αφήσω κανένα περιθώριο να ελπίζει. Θα της δώσω αυτό που της αξίζει. Όπως κάνανε πριν από λίγο και οι ομόφυλές της σε μένα. Να μάθουν. Μια τους και μία μου.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που κατάγομαι, τουλάχιστον γεωγραφικά, από μια χώρα με έντονη την αίσθηση της δικαιοσύνης και της αυτοδικίας. Άλλωστε εκπαιδευόμαστε καθημερινά στο αίσθημα του δίκαιου και της ίσης μεταχείρισης και από τους πολιτικούς μας, όπου σε κάθε σκάνδαλο που αποκαλύπτεται από τους μεν για τους δε, οι δε απαντάνε με την αποκάλυψη ενός άλλου σκανδάλου από τους μεν, ώστε να είναι πάτσι! Και οι έγκριτοι δημοσιογράφοι, όπως ο συμπαθέστατος κύριος Πρετεντέρης[5], βλέποντας πως τα παιδιά τα καταφέρνουν μόνα τους μια χαρά, περιορίζονται στον ρόλο του διαιτητή και κρατάνε το σκορ, ενώ αποδεικνύουν τη δημοσιογραφική τους παντοδυναμία, ζητώντας τους ευγενικά κατά τακτά διαστήματα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, να σκάσουν για να πέσουν οι διαφημίσεις, μιας και με την ήδη προγεγραμμένη συζήτηση, κάνει κοιλιά το πρόγραμμα.

Είναι και πολλά τα λεφτά Άρη… Και όπως λέει και ο Τζιμάκος[6], «θα επιστρέψουμε σε λίγο και πάλι χαζοί».

Μετά τα μαθήματα δικαιοσύνης που έδωσα πάλι, συνεχίζω για το επόμενο STOP. Εδώ δεν έχω προτεραιότητα. Κόβω ταχύτητα και περνάω δεξιά από το όχημα που έχει σταματήσει για να ελέγξει. Ρίχνω κλέφτες ματιές δεξιά και αριστερά και περνάω και αυτή τη δοκιμασία με επιτυχία.

Κατευθύνομαι προς το φωτεινό σηματοδότη που βρίσκεται στο δεύτερο μεγάλο δρόμο που συναντάω και που σε αυτόν θα στρίψω αριστερά για να τον ακολουθήσω και εγώ. Περνάω τα τρία προπορευόμενα αυτοκίνητα από τα δεξιά και βγαίνω μπροστά στο φανάρι. Αυτό είναι και το αντίτιμο του να έχεις μηχανή πόσο μάλλον παπί. Μπορεί να τρως το πουτσόκρυο και την κωλοβροχή αλλά στα φανάρια είσαι σχεδόν πάντα πρώτος. Και στο πρώτο που θα ανάψει, περνάς.

Μετά από εννιά χρόνια σχεδόν μόνιμης μετακίνησης με το παπί, δεν ξέρω πόσο εύκολα θα μπορούσα να μείνω πολύ πίσω σε ένα φανάρι, ή πόσο εύκολα θα μπορούσα να περιμένω το επόμενο.

Περιμένω να ανάψει το πράσινο. Είμαι πάντα νόμιμος. Σε αυτό το φανάρι. Είναι κοντά το τμήμα της περιοχής και όλο και κάποιος μπάτσος θα τριγυρνάει. Πάντα προσέχω όταν περνάω με κόκκινο, μην έρχεται κανένα άλλο όχημα ή κανένας μπάτσος.

Άλλωστε τα φανάρια στην Ελλάδα, έχουν καθαρά συμβουλευτικό χαρακτήρα.

Το φανάρι ανάβει. Παίρνω μια κλειστή, αριστερή στροφή και ακολουθώ το ποτάμι που βρίσκεται σε φυσική ροή, μιας και ο δρόμος είναι κατηφορικός.

Εδώ η προτεραιότητα είναι δεδομένη, εκτός από τα σημεία που έχουν φωτεινό σηματοδότη.

Παλαιότερα δεν υπήρχαν αυτά και το πήγαινες μονορούφι. Και έτσι, με τη νησίδα στη μέση, ένοιωθες ανεξάρτητος από το άλλο ρεύμα και ήταν σαν να είσαι σε πίστα.

Πιτσιρικάς είχα μάθει όλες τις γραμμές και τα περάσματα που έπρεπε να ακολουθήσω, για να κάνω τον καλύτερο χρόνο. Τώρα με όλα αυτά τα φανάρια και την υπερβολική κίνηση, είναι άχρηστα όλα αυτά. Ίσως και καλύτερα, γιατί τώρα καθημερινά πρέπει να αυτοσχεδιάζω και έχει χαθεί η μονοτονία της τεχνοκρατικής αντίληψης. Πριν έπρεπε να περνάω από τα ίδια ακριβώς σημεία, βελτιώνοντας ελάχιστα τις κινήσεις μου, ώστε στο τέλος να πετύχω την ελάχιστη βελτίωση χρόνου, κατά δέκατα, ή δευτερόλεπτο στην καλύτερη περίπτωση. Τώρα για να πετύχω καλό χρόνο απαιτείται η πλήρη αυτοσυγκέντρωση, αλλά και ο υπολογισμός όλων των πιθανών κινήσεων και των αποτελεσμάτων που θα φέρνουν αυτές, παράλληλα με την επόμενη επιλογή και ούτω καθεξής, σε πραγματικό χρόνο.

Ομορφιά σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει προσθέσει και ο παράγων τύχη, με το πώς θα μου κάτσουν τα φανάρια, μερικά, τα περισσότερα, ή όλα, άμα είμαι αρκετά κωλόφαρδος και από αυτό καταλαβαίνω, πως αυτή είναι η μέρα μου και πρέπει να την εκμεταλλευτώ.

Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου ένα θρασύτατο τύπο που προσπαθεί να περάσει το δρόμο, κάθετα με ένα παλιό AUDI, από σημείο χωρίς φανάρι. Έτσι περιμένοντας να βρει ευκαιρία να περάσει και το άλλο ρεύμα, κλείνει το μισό δρόμο, αφού το αυτοκίνητο του δεν χωράει όλο στην τομή της νησίδας. Ο άλλος μισός δρόμος είναι αρκετός για να περάσει ένα αυτοκίνητο, έστω με τον απαραίτητο ελιγμό. Αυτό το άλλο «αρκετό μισό», θα το κλείσει ένας ταρίφας που είχε την ίδια φαϊνή ιδέα με τον προηγούμενο και είπε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση.

Πνιγμένος από αίσθημα υπέρτατης αδικίας, του δείχνω με την άρνησή μου να φρενάρω, πως δεν έχω πρόθεση να του παραχωρήσω το οδόστρωμα, που με τόσους αγώνες οι προγενέστερες γενεές μου διεκδίκησαν και κέρδισαν, για να κινούμαι ελεύθερα εγώ. Είναι σίγουρα τόσο ξεκάθαρη η στάση μου, που τον αναγκάζω να βάλει βιαστικά όπισθεν, ώστε να δημιουργηθεί ένα άνοιγμα αρκετό για να χωρέσω και να αποδείξει την παντοδυναμία μου.

Πάντως για να μην καθησυχασθεί και για να τον κρατήσω σε εγρήγορση, καθώς περνάω του ρίχνω και δύο καντήλια, έτσι για να ’χει.

Κάνα χιλιόμετρο πιο κάτω συναντάω τη μεγάλη διασταύρωση. Τη μεγαλύτερη που συνάντησα σήμερα, μέχρι στιγμής, γιατί σίγουρα υπάρχουν και μεγαλύτερες.

Εδώ διασταυρώνονται δύο μεγάλοι δρόμοι διπλής κυκλοφορίας, που εξυπηρετούν τουλάχιστον οκτώ δήμους σε καθημερινή βάση και φυσικά όλους όσους είναι «guest star» στην περιοχή μας. Έχει τα μεγαλύτερα φανάρια και φυσικά είναι χαλασμένα.

Γίνεται κόλαση από τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα. Δεν υπάρχει τροχονόμος γιατί είναι απασχολημένος με το μόνιμο μπλόκο που έχουν στην πλατεία λίγο πιο κάτω, για να σταματάνε παπάκια.

Φυσικά, όσοι δεν έχουν κάποιο χαρτί που θα έπρεπε να έχουν μαζί τους, ή έχουν μαζί τους κάτι περίεργο, που δεν θα έπρεπε να έχουν, αποφεύγουν να περνάνε από κει, όπως έκανα και εγώ τα δεκατέσσερα τελευταία χρόνια, που δεν είχα δίπλωμα, μέχρι τον προηγούμενο μήνα που το απέκτησα.

Στην περιέργεια της ανθρώπινης φύσης μάλλον χρεώνεται το γεγονός, πως ακόμα και γνωστό καθώς είναι, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις είτε υπερβολικής έκρηξης αδρεναλίνης, είτε ανείπωτης βλακείας πιτσιρικάδων, που περάσανε από εκεί χωρίς τα απαραίτητα συνοδευτικά έντυπα, τους μαγκώσανε και μετά καταριόντουσαν την τύχη τους.

Άλλωστε είναι γνωστή η φράση που είχε πει ο Αϊνστάιν[7], «Η βλακεία και το σύμπαν είναι άπειρα. Για το σύμπαν δεν είμαι σίγουρος».

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »

---

[1]Το Σπανιέλ Μπρετόν (Breton ή Brittany Spaniel), είναι το πιο δημοφιλές σκυλί φέρμας στη Γαλλία. Κατάγεται από τη Βρετάνη της Γαλλίας. Διασταύρωση Γαλλικού Επανιέλ και Εγγλέζικου Σέττερ, που έγινε μάλλον κατά λάθος τον 19ον αιώνα. Έχει χρώματα λευκό-καφετί, λευκό-πορτοκαλί, λευκό-μαύρο, και μέτριου μήκους τρίχωμα που σγουραίνει στις άκρες. Γεννιέται με πολύ κοντή ή μερικές φορές ανύπαρκτη ουρά. Πολύ έξυπνο, ευαίσθητο, όμορφο και πολύ αθλητικό. Ιδανικό για κυνήγι πέρδικας, τσίχλας, μπεκάτσας και άλλων πτηνών, καθώς και λαγών και αγριοκούνελων. Έχουν παρατηρηθεί και περιπτώσεις Σπανιέλ της Βρετάνης, με έμφαση και στο κυνήγι αστυνομικών και δικαστικών επιμελητών-κλητήρων, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί σαν βασικό χαρακτηριστικό της ράτσας. Ίσως αυτό να γίνει μετά από μερικά χρόνια και εφόσον παρατηρηθεί επανάληψη του χαρακτηριστικού, μεταδιδόμενο από γενιά σε γενιά. Εάν φυσικά υπάρχουν αυτά τα ειδεχθή επαγγέλματα τότε, ώστε να μπορούμε να παρατηρήσουμε το χαρακτηριστικό. Τέλος χαρακτηρίζεται για την γενναιότητά του, μιας και μπορεί να ακολουθήσει θηράματα μέσα σε δάση και στο δύσβατο των βουνών. Δε φοβάται ούτε τους θάμνους, ούτε τα αγκάθια. Κάτι που σίγουρα θα έφερνε σε δυσμενή θέση τους αστυνομικούς και τους κλητήρες. Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί, αν μπορεί να εκπαιδευτεί και στο κυνήγι των τηλεφωνητών από εισπρακτικές εταιρείες. Έστω και έτσι παραμένει ένας ιδανικός σύντροφος για κάτοικο μεγαλουπόλεως.

[2] R1 ονομάζεται η θρυλική αγωνιστική μηχανή της YAMAHA που πρωτοκυκλοφόρησε το 1998 με το πλήρες όνομα YZF-R1.  Με το R1 η YAMAHA επιβεβαιώνει την προσπάθεια της να παράγει προϊόντα που να δημιουργούν «Kando» από την πρώτη στιγμή και για κάθε στιγμή. «Kando» είναι μια ιαπωνική λέξη που εισήγαγε η εταιρεία στην φιλοσοφία της, θέλοντας να περιγράψει την αίσθηση που προκαλείται από την χρήση προϊόντων υψηλής ποιότητος και τεχνολογίας με διάρκεια στο χρόνο. Η σχέση των επιδόσεων και του “Kando” με το δικό μου μηχανάκι μάλλον χαρακτηρίζουν την κίνηση του Φώτη ως ειρωνική!

[3] Το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου οδηγεί στην δεξιά μεριά του δρόμου. Αντίθετα η Βρετανία και κάποιες πρώην βρετανικές αποικίες, όπως και η Ιαπωνία, οδηγούν από την αριστερή μεριά του δρόμου. Η οδήγηση στα αριστερά οφείλεται μάλλον στο γεγονός πως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι δεξιόχειρες. Έτσι προτιμούσαν να βρίσκονται στην αριστερή μεριά του δρόμου ώστε να έχουν από δεξιά αυτούς που συναντάνε και να μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα όπλο για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους με το «καλό» χέρι. Στο τέλος του δέκατου όγδοου αιώνα οι απαιτήσεις για γεωργικές μεταφορές κυρίως στις Ηνωμένες πολιτείες και την Γαλλία, έκαναν τα κάρα μεγαλύτερα και με περισσότερα άλογα ενώ δεν είχαν θέση για τον οδηγό ο οποίος συνήθως καθόταν στο τελευταίο αριστερό άλογο για να μπορεί να κρατάει το μαστίγιο με το δεξί. Έτσι προτιμούσε να βρίσκεται στην δεξιά μεριά του δρόμου, ώστε να ελέγχει καλύτερα τον όγκο του οχήματός του έναντι του διερχόμενου για την αποφυγή σύγκρουσης. Μάλλον την αλλαγή την επέβαλε ο Ναπολέων στις χώρες που κατακτούσε. Έτσι με τον κανόνα της αριστερής οδήγησης παρέμειναν μόνο η Βρετανία και οι Βρετανικές αποικίες. Παρόλα αυτά μερικές χώρες στην πορεία του χρόνου άλλαξαν από αριστερή σε δεξιά οδήγηση με πρώτη την Φιλανδία, λόγο της δυσκολίας που δημιουργούσε η γειτονία με χώρες που χρησιμοποιούσαν τους κανόνες της δεξιάς οδήγησης. Μοναδικά αντίθετα παραδείγματα αποτελούν η Ναμίμπια και η Σαμόα.

[4] Είδος επιβατικού οχήματος που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει φορτηγάκι. Πολύ συνηθισμένο στην Αμερική, όπου αποτελεί και ένα από τα υλικά αγαθά του αμερικάνικου ονείρου. Εύκολο να το ξεχωρίσεις από τα άλλα αφού μοιάζει με νεκροφόρα, με την μόνη διαφορά ότι κυκλοφορεί σε μεγαλύτερη ποικιλία χρωμάτων.

[5] Ιωάννης-Βαπτιστής Πρετεντέρης δηλώνει δημοσιογράφος. Είναι γνωστό ότι σε αυτή τη χώρα ότι δηλώσεις είσαι! Εργάζεται στην εφημερίδα Το Βήμα και στο Mega Channel όπου παρουσιάζει την πολιτική -- ενημερωτική εκπομπή “Ανατροπή” που κανείς δεν γνωρίζει από πού έχει πάρει τον τίτλο της. Παράλληλα είναι πολιτικός σχολιαστής στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων,  μάλλον λόγο ενός πιλοτικού προγράμματος που εφαρμόζει το κανάλι και που έχει σαν στόχο την απεξάρτηση από την τηλεόραση. Πιστεύει στην κοινοκτημοσύνη και μοιράζεται τα πάντα. Δεν είναι τυχαίο που σε αγώνα Μπάσκετ ήταν εκείνος που μοιράστηκε, δηλαδή τι μοιράστηκε, όλο το έδωσε το μπουκάλι με το νερό στον διαιτητή, που από το τρέξιμο κινδύνευε με αφυδάτωση. Κάποιοι κακεντρεχείς μίλησαν μετά για ρίψη του μπουκαλιού ως διαμαρτυρία. Φυσικά και ο ίδιος τους αποστόμωσε με την απάντησή του, «Ένα ολόκληρο γήπεδο κόχλαζε, φώναζε και πέταγε μπουκάλια εκείνη τη στιγμή. Εύλογο είναι κι’ εσύ ν’ αντιδράσεις με τον ίδιο τρόπο… εθιμικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνεται θέμα. Όποιος δεν έχει πάει γήπεδο, δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει αυτές τις στιγμές. Όταν νιώθεις ότι αδικείσαι, αντιδράς με όποιον τρόπο βρίσκεις πρόσφορο εκείνη τη στιγμή». Χαρακτηρίζεται δε για την ευγένειά του. Όταν θρασύτατος αναγνώστης είχε στείλει στον γνωστό δημοσιογράφο ένα e-mail διαμαρτυρίας στο οποίο ανέφερε «Κόψαμε το ΒΗΜΑ για πάρτη σου μετά από 22 χρόνια, τώρα θέλεις να αλλάξουμε και κανάλι; …Κρίμα γιατί όταν θέλεις έχεις καλή πένα. Βασίλης» απάντησε ευγενικότατα, «Αγαπητέ φίλε ευχαριστώ πολύ που για χάρη μου κόψατε το Βήμα. Θα ήμουν υπόχρεος αν κόβατε και το Mega. Προσωπικά δεν μου αρέσει να απευθύνομαι σε ηλίθιους. Φιλικά. ΙΚΠ»

[6] Δημήτρης Τζίμης Πανούσης. Πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα. Τραγουδιστής και συνθέτης με τις Μουσικές Ταξιαρχίες, ηθοποιός ως βασικός χαρακτήρας στο «Δράκουλα τον Εξαρχείων» και συμμετοχή σε άλλες τρεις ταινίες. Ραδιοφωνικός παραγωγός για δεκαπέντε χρόνια, με την ανάδειξή του ως ραδιοφωνικού παραγωγού της χρονιάς 2009 από τα Βραβεία STATUS “Άνδρες της χρονιάς”. Συγγραφέας έξη βιβλίων και ποιητής. Περφόρμερ με αμέτρητες παραστάσεις και όλα αυτά με βασικό συστατικό την καυστική του σάτιρα, που πολλές φορές τον έφερε αντιμέτωπο με την δικαιοσύνη, απόδειξη του επιπόλαιου χαρακτήρα του που δεν έγινε πρώτα βουλευτής και μετά να κάνει ότι μαλακία θέλει και να έχει και το κεφάλι του ήσυχο.

[7] Αλβέρτος Αïντσάιν. Ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς του 20 αιώνα, αν όχι ο μεγαλύτερος. Εκτός όμως από το τεράστιο έργο του που επηρέασε μοναδικά την σύγχρονη φυσική, έχει χαρίσει και μερικές ιδιαίτερα φιλοσοφημένες φράσεις που φυσικά αποδεικνύουν και το μεγαλείο του πνεύματός του. Ενδεικτικά, «Ακούμπα τα χέρια σου σε μια ζεστή θερμάστρα για ένα λεπτό και θα σου φανεί σαν αιώνας. Κάτσε δίπλα σε ένα ωραίο κορίτσι για μια ώρα και θα σου φανεί ότι πέρασε μόνο ένα λεπτό. Αυτό είναι η σχετικότητα», «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες», «Ένα μόνο με εκνευρίζει στη νεότερη γενιά… ότι πλέον δεν αποτελώ κομμάτι της», και τόσα άλλα!

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »