LifeIsWhatHappensToYou, WhileYou'reBusyMakingOtherPlans.

Βρίσκομαι στον πυρήνα του κυκλοφοριακού χάους. Αν είχα μικρόφωνο θα μπορούσα να δώσω πολύ σημαντικές πληροφορίες στο ελικόπτερο του Σκάι που αναμεταδίδει την κυκλοφοριακή κατάσταση.

Για μια στιγμή κοιτάζω όλους αυτούς μέσα στα αυτοκίνητα. Κάποιοι με το κεφάλι έξω, ενώ δύο τρεις φανερά απογοητευμένοι, έχουν βγει έξω από τα αυτοκίνητά τους, μάλλον όχι για να απολαύσουν τον πρώτο ανοιξιάτικο ήλιο.

Δευτέρα γαρ, αν και είναι ήδη ώρα Πέμπτης, αλλά αυτό άλλωστε είναι το δικό μου μικροημερολόγιο.

Ακούγονται φωνές, μπινελίκια, κόρνες, που ακόμα και μέσα από το φίλτρο του κράνους και της μουσικής είναι αρκετά έντονα για να αποδώσουν την ένταση και τον εκνευρισμό που επικρατεί.

Όλοι είναι τσαντισμένοι. Όλοι βιάζονται κάτι να προλάβουν. Όλοι έχουν τη διάθεση να μαλώσουν, όχι για τον προφανή λόγο, αλλά για να ξεσπάσουν κάπου, για όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή τους.

Όλη αυτή η συσσώρευση προβλημάτων οικονομικών, οικογενειακών, οικογενειακών που δημιουργούνται από τα οικονομικά, μην έχοντας ευκαιρία να εκτονωθεί πουθενά αλλού, τους κάνει να εκραγούν στο δρόμο. Γιατί πόσο εύκολο είναι αυτό να το κάνεις με τη γυναίκα σου, την πεθερά σου, το παιδί σου, τον πατέρα σου, το σύζυγο σου… Ενώ με δύο μπινελίκια σε έναν άσχετο, αν και δεν λύνεις το πρόβλημά σου, σίγουρα νοιώθεις καλύτερα. Ειδικά εάν η κατάσταση δεν οδηγηθεί σε σύρραξη, με τον άγνωστο να εκτονώνεται και αυτός «…έλα τώρα που σε βρήκα εύκαιρο…», για τα δικά του προβλήματα!

Με χορευτικές φιγούρες και ελιγμούς, περνάω ενδιάμεσα από τα μπλοκαρισμένα οχήματα απέναντι.

Θα μπορούσα να το κάνω με ακόμα περισσότερη χάρη, αν από τα ακουστικά άκουγα Τσαϊκόφσκι[1], τον «χορό των μικρών Κύκνων[2]».

Καθώς ανοίγω το γκάζι και απομακρύνομαι από τη διασταύρωση, που είναι σε έμφραγμα, σκέπτομαι όλη αυτή την κατάσταση εκνευρισμού και την ενδεχόμενη  σύρραξη  που θα μπορούσε να συμβεί από στιγμή σε στιγμή και από λεπτό σε λεπτό. Ίσως πάλι η σύρραξη να είναι για κάποιους και η ύψιστη εκτόνωση.

Θα μπορούσε να είναι μια έξυπνη επιχειρηματική κίνηση η οργάνωση τέτοιων συρράξεων εκτόνωσης.

Σε έναν ειδικό χώρο, κάτι σαν ένα τεράστιο Luna Park, όπου με το που θα μπαίνεις μέσα θα σου δίνουν ένα αυτοκίνητο, για να περιφέρεσαι στους ειδικά διαμορφωμένους στενούς δρόμους, με λακκούβες, μπαλώματα και ελλειπή ή ανορθόδοξη σηματοδότηση, ώστε το περιβάλλον να σου φαίνεται οικείο με την καθημερινότητά σου. Ο απώτερος σκοπός, με κάποιο ουσιαστικό έπαθλο, αρκουδάκι, μπρελόκ, διαφημιστικό μπλουζάκι, θα είναι να φτάσεις σε κάποιο προκαθορισμένο προορισμό.

Σε αυτό φυσικά θα συμμετέχουν και ειδικά εκπαιδευμένοι στους ελληνικούς δρόμους, κασκαντέρ οδηγοί, που θα έχουν σαν σκοπό, να σου σπάσουν τα νεύρα, μην επιτρέποντας την ομαλή πορεία σου, ενώ παράλληλα θα κάνουν εκτενή χρήση και «Γαλλικών». Κασκαντέρ από αντίστοιχης κυκλοφοριακής αγωγής χώρες, όπως η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και η Ινδία, που θα προσληφθούν για το φθηνό ωρομίσθιό[3] τους, θα περιορίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους, μιας και τα δικά τους «Γαλλικά» μας είναι άγνωστα και κατά συνέπεια δεν εκτινάσσουν την αδρεναλίνη.

Την στιγμή της οριστικής ψυχολογικής κατάρρευσης του επισκέπτη, θα ξεκινάει η σύρραξη. Οι οδηγοί –υπάλληλοι– γνώστες και πολεμικών τεχνών, θα οφείλουν σαν  επαγγελματίες να συγκρατούν τα νεύρα τους και να περιορίζονται ως επί το πλείστων σε αμυντικές κινήσεις.

Άντε και καμιά ψιλή για να ανάψουν τα αίματα!

Περαστικοί  περίεργοι, πού θα συγκεντρώνονται τριγύρω, για το φολκλόρ ύφος του πράγματος, θα είναι έμπειρο ιατρικό προσωπικό, έτοιμο πάντα να επέμβει, για την αποφυγή ανεπιθύμητων καταστάσεων.

Με το τέλος της σύρραξης ο επισκέπτης  θα μεταφέρεται σε ίδιο χώρο χαλάρωσης, με άλλο έμπειρο προσωπικό, κατάλληλα εκπαιδευμένο σε κοινωνιολογικά θέματα, που θα υποδύεται το φίλο. Ο επισκέπτης θα μεταφέρει την πρόσφατη εμπειρία του –κατόρθωμα, φυσικά υπερμεγεθυμένη, συνήθως αντιστρόφως ανάλογα από το ποσοστό της συμμετοχής του.

Γιατί ως γνωστόν εμπειρία που δεν την μοιράστηκες δεν μπορεί να αποτελεί εμπειρία[4]!

‘Έτσι χαλαρωμένος και ίσως προαιρετικά παίρνοντας ένα ντουζάκι για να διώξεις τη βαρβατίλα, θα μπορείς να φύγεις με την ικανοποίηση πως γάμησες πάλι, μεταφορικά, χωρίς να σπας και τα ήδη ταραγμένα νεύρα των άλλων.

Το ξανασκέπτομαι αυτό, καθώς κοιτάζω όλο αυτό το χάος. Μου αρέσει σαν ιδέα. Επιπλέον δεν θα μου κάνει εντύπωση, να δω να την υλοποιεί κάποιος άλλος, όπως και με όσα έχω στο παρελθόν σκεφτεί και που ακόμα και τα πιο περίεργα έγιναν από κάποιον.

Μάλιστα από την στιγμή της παρατήρησης του φαινομένου, όποτε μου έρχεται κάποια ιδέα, σπεύδω να την μοιραστώ με κάποιον δικό μου, για να πάρω τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι όντως το είχα σκεφθεί πρώτος.

Για κάποιο διάστημα είχα αποφασίσει να μην τις μοιράζομαι, για να διασφαλίσω πως δεν θα γίνουν γνωστές. Αργότερα όμως ανακάλυψα, πως κάποιος ακούει την σκέψη μου και απογοητεύτηκα ξανά, αφού δεν μπορώ να κρύψω κάτι τέτοιο από τον ίδιο μου τον εαυτό. Έτσι προχώρησα στο δεύτερο πλάνο, που μου εξασφαλίζει τουλάχιστον την ικανοποίηση της πρωτιάς.

Εγώ πρώτος σκέφτηκα πως στις αρχές της δεκαετίας των ’00 όλα θα ονομαστούν και θα επηρεαστούν από την Chill Out[5] μουσική! Εγώ πρώτος ανακάλυψα τις χάρτινες, με εικαστικά θέματα ταμπακιέρες, που θα κάλυπταν τα πακέτα των τσιγάρων με τις αντιαισθητικές εικόνες, από κατεστραμμένους πνεύμονες, καρδιές και άλλα όργανα! Εγώ πρώτος σκέφτηκα την εφαρμογή στα κράνη των μηχανών, γουρουνοαυτιών, ως ένδειξη χλευασμού, των σκληρών μέτρων κατά των μοτοσικλετιστών! Πρώτος το τυπωμένο με διάφορα σχέδια κωλόχαρτο! Πρώτος και την φιλοσοφία παραγωγής T-Shirt με σχέδια από σχεδιαστές που θα παρουσιάζονται επώνυμα! Πρώτος το μπλουζάκι, που με τον ειδικό μαρκαδόρο, θα το έκανες μέσο επικοινωνίας!  Πρώτος το σενάριο της ταινίας, «υπέροχη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού».

Πρώτος κάποιες θεωρίες κοινωνικοπολιτικού- κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος, που όποτε τις αναφέρω σε συζητήσεις, συνήθως  εισπράττω  ειρωνικές απαντήσεις, του τύπου, «αυτό το είπε και ο τάδε ή ο δήνα…», άτομα μεγαλύτερα ηλικιακά και τις περισσότερες φορές πεθαμένα, ακόμα και αρκετούς αιώνες πριν, «…στο τάδε βιβλίο του -- επιστολή», πράγμα που με εκνευρίζει αφάνταστα όταν συμβαίνει! Άλλωστε η αλήθεια είναι ότι έχω διαβάσει ελάχιστα, ενώ την ιδεολογία μου και τα πιστεύω μου τα έχω διαμορφώσει μέσα από την οικογένειά μου, το περιβάλλον μου και τις εμπειρίες μου.

Ναι ρε, κάποιοι είμαστε αυτόφωτοι και δεν χρειάζεται να παπαγαλίζουμε τα πάντα!!!

Η χειρότερη δε κατηγορία, είναι αυτή που κατά τακτά διαστήματα στην συζήτηση, ο συνομιλητής αναφέρει με ευλάβεια την πηγή της κάθε γνώσης του,

«όπως είπε ο Μαρξ, ο Νίτσε, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, κτλ….»

«Όπως είπε και ο Λένιν, στα αρχίδια μας![6]» Δεν το είπε; Δεν μπορεί, κάποια στιγμή που θα του τα έπρηξαν, θα αγανάκτησε και θα το είπε!

Από όλη αυτή την κατάσταση μου έχει δημιουργηθεί ένα τρελό άγχος πως κάποιος θα κλέψει και την ιδέα που έχω τώρα στο μυαλό μου. Σκέπτομαι το θέμα του εγχειρήματος «βιβλίο» εδώ και ένα χρόνο, αλλά όποιος βαριέται να ζυμώσει…

Βέβαια το καλό είναι ότι μέσα σε αυτό το χρόνο, σκέφτηκα πολλές λεπτομέρειες ενώ πολλά πράγματα τα άλλαξα με άλλα που μου άρεσαν περισσότερο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν τα χρειάστηκα το προηγούμενο καλοκαίρι, όταν διάβασα μια αποκλειστική είδηση σε κουτσομπολίστικη εφημερίδα, κάτι που δεν το συνηθίζω παρά μόνο για να έχω γνώση του ύφους τους, όπως έκανε και ο παππούς μου, από τον οποίο πήρα το όνομά μου, με τη δημοφιλή τότε σειρά «Τόλμη και γοητεία[7]», που φυσικά δεν του άρεσε και δεν ήταν του επιπέδου του, αλλά την έβλεπε μόνο για να ξέρει το αντικείμενο ώστε να μπορεί να το χλευάσει. Η έγκυρη εφημερίδα αναφερόταν στη νέα εκπομπή του Νίκου Σαμοΐλη[8] που θα ξεκινούσε την νέα τηλεοπτική σεζόν και θα έκανε πάταγο, με θέμα ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας, οικονομικά κατεστραμμένων.

Με τον λιτό και απέριττο τρόπο που ήταν γραμμένο το άρθρο στην εφημερίδα, μάλλον από έλλειψη πληροφορίας, άφηνε όλα τα περιθώρια για μια κοντινή προσέγγιση της δικής μου ιδέας.

Φυσικά όπως αποδείχτηκε, ήταν κάτι τελείως διαφορετικό!

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »

---

[1] Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι(1840 -1893). Ρώσος συνθέτης της ρομαντικής εποχής. Έγραψε διάφορα είδη μουσικής όπως, συμφωνίας, όπερας, μπαλέτου, οργανικής μουσικής, μουσικής δωματίου και τραγουδιού. Έγραψε μερικά από τα πιο δημοφιλή ορχηστρικά και θεατρικά μουσικά έργα, όπως τα μπαλέτα «Η λίμνη των κύκνων», «Η Ωραία Κοιμωμένη» και «Ο Καρυοθραύστης», «Η Ουβερτούρα 1812», «Το Πρώτο Κοντσέρτο για Πιάνο», επτά συμφωνίες και η όπερα «Ευγένιος Ονέγκιν».

[2] Ο «χορός των μικρών Κύκνων» είναι η δεύτερη πράξη από το γνωστό μπαλέτο «η λίμνη των Κύκνων»

[3] Ανακρίβεια του κειμένου που οφείλεται στην «προ ΔΝΤ εποχή» συγγραφή του, αφού με την έλευσή του (ΔΝΤ) και τον νέο καθορισμό των ωρομισθίων, ωφελήθηκαν οι εξαγωγές… εργατικού δυναμικού και όχι μόνο, μιας και ένα λαμπρό μέλλον μας περιμένει, αναβιώνοντας βασικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας, που μέσα στην δύνη της άγονης και στείρας καλοπέρασης των προηγούμενων ετών είχαν ατονήσει και δυστυχώς κινδύνευαν με εξαφάνιση. Πλέον δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται η αναβίωση των κινημάτων του «καζατζιδισμού», του «ξανθοπουλισμού» και της δημιουργικής νοσταλγίας για την πατρίδα που αφήσαμε πίσω. …Δε μου λες… μήπως ξέρεις πότε φεύγει το παπόρι για την Αυστραλία;

[4] Κάποτε είχε γίνει μια έρευνα που έδειχνε πως η συντριπτική πλειοψηφία θα προτιμούσε να κάνει σεξ με μια μέτρια γυναίκα, έχοντας το δικαίωμα να μοιραστεί με τους φίλους του την εμπειρία, από το να κάνει σεξ με μια ιδιαίτερης ομορφιάς, που όμως την εμπειρία αυτή θα έπρεπε να την κρατήσει μόνο για τον εαυτό του!

[5] Είδος μουσικής που εμφανίζεται στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ενενήντα. Το όνομα προέρχεται από την αργκό της γλώσσας και αναφέρεται στην χαλαρότητα που προσφέρει μιας και στηρίζεται σε ποιο αργό ρυθμό.  Είδη μουσικής που σχετίζονται άμεσα είναι η  Αmbient, Trip-hop, Nu Jazz, Ambient House, Ambient Trance, New Age  και άλλες κατηγορίες ειδών μουσικής με αργό ρυθμό. Κατά την δεκαετία του δυο χιλιάδες πλέον όλη η χώρα βυθίστηκε σε Chill Out ρυθμούς κοτσάροντας το όπου έβρισκε ο καθένας. Έτσι φτιάχτηκαν οι διεθνούς φήμης Chill Out Σουβλακερί, Chill Out Ουζερί, Chill Out Βρωμικάδικα, Chill Out Μπουζουκλερή, Chill Out Πατσατζίδικα που μας έκαναν εθνικά υπερήφανους για άλλη μια φορά, δικαιολογώντας μας απόλυτα τον τίτλο του πατεντιάρη λαού.

[6] Η φράση αυτή πρέπει να αποδοθεί στον μεγάλο μαθηματικό της εποχής μας Παναγιώτη Πιττάκο μιας και είναι δικής του έμπνευσης.

[7] «The Bold and the Beautiful‎» είναι ο αγγλικός τίτλος της αμερικάνικης σαπουνόπερας που έχει καταχωρηθεί και στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, με καθημερινή τηλεθέαση 400 εκατομμυρίων τηλεθεατών σε όλο τον κόσμο! Ξεκίνησε στην Αμερική στις 23 Μαρτίου ‘87 και έχει ήδη συμπληρώσει 22 χρόνια συνεχούς προβολής, με πάνω από 5.500 επεισόδια. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΤ1 το ‘88 ενώ πλέον από την ΕΤ3. Η μακροβιότητα της στηρίζεται στο σύνθετο και πλούσιο σενάριο της, καθώς και στην ερμηνευτική ικανότητα των ηθοποιών της σειράς, που καταφέρνουν να κάνουν τα ίδια πράγματα σαν να ήταν η πρώτη φορά. Η υπόθεση εξελίσσεται στο Λος Άντζελες που λίγο σημασία έχει. Υπάρχουν δύο οίκοι μόδας, οι «Φόρεστερ» και «Σπέκτρα». Όλα αυτά μικρή σημασία έχουν επίσης. Το σημαντικό είναι τα μίση, τα πάθη και ο έρωτας που ξεχειλίζει σε αυτή τη σειρά. Έτσι ο Ριτζ αγάπησε την Καρολάιν, που πηδήχτηκε με τον αδερφό του Θόρν, που είχε πηδηχτεί με την Μέισι (κάτι σαν την Σελήνη ένα πράγμα, αλλά που εδώ την διώξανε για να μην μας καταθλίβει κι’ άλλο), που την ήθελε ο Έρικ (πατέρας των προηγούμενων) που σιγά μην τον άφηνε η Στέφανι σε χλωρό κλαρί, αλλά που αυτός έκανε την κουτσουκέλα του με την Μπεθ, που αν θυμάμαι καλά είχε βγάλει όγκο στο στήθος και όλοι νομίζαμε πως θέλουνε να την σουτάρουν και αυτή, που τελικά την έστειλε στο διάολο η Μέισι ενώ η Κρίστεν την ίδια στιγμή χαριεντιζόταν με τον Σι Τζέι, γιό της Σάλι Σπέκτρα. Και όλα αυτά στα πρώτα 5 επεισόδια. Στα επόμενα γίνονται τα ίδια με άλλη σειρά. Φυσικά μέσα από όλα αυτά θα ήταν άδικο να μην διακρίνουμε και το κοινωνικό μήνυμα που θέλουν οι δημιουργοί να περάσουν και που φυσικά αναφέρεται στην αποξένωση που προκαλεί η πολύ δουλειά που τρώει τον αφέντη και δεν τον αφήνει να γνωρίσει και κανέναν άλλο χριστιανό για να έχει να ζευγαρώνει. Και μετά ήρθε η Μπρούκ…

[8] Νίκος Σαμοΐλης ήταν ο πρώτος παρουσιαστής εκπομπής για το χρηματιστήριο, την εποχή που αυτό, μέσα από τον ίδιο αλλά και τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους, κράτος, τράπεζες και τους κολλητούς τους, αντιμετωπιζόταν ως η οδός για οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική άνοδο, εύκολα και γρήγορα. Από τον καναπέ! Τότε που όλοι φάγαμε το παραμύθι, που το ίδιο το κράτος πούλαγε ό,τι το μέλλον είναι το χρηματιστήριο, ο τζόγος δηλαδή, και το προωθούσε με κάθε τρόπο. Ο ίδιος λοιπόν παρουσιαστής, με το ίδιο σακάκι και το στυλ του ψευτογιάπη, έρχεται τώρα να δώσει τα φώτα του και τις συμβουλές του, με την εκπομπή του «για λογαριασμό σας» στο κανάλι του Alpha. Σε αυτήν εμφανίζεται ως απομηχανής θεός, όπου αφού πρώτα στήσει τους κατάπτυστους εγκληματίες μπροστά στην ανακριτική κάμερα και τους υποχρεώσει σε δημόσια συγνώμη, μετά τους προτείνει την μοναδική σολομώντεια λύση… ΠΟΥΛΑ, ΠΟΥΛΑ, ΠΟΥΛΑ, ΠΟΥΛΑ!!! Για το φόνο και τις τράπεζες ούτε έξη φυσικά… Άσε Νικό, εγώ θα γίνω ρόμπα μόνος μου, ώστε αν κάτι βγει από αυτό, να το καρπωθώ εγώ και όχι ο Alpha και εσύ. Μήπως και δεν πουλήσω… Σε ευχαριστώ πάντως για την συμβουλή!

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »