LifeIsWhatHappensToYou, WhileYou'reBusyMakingOtherPlans.

Το φανάρι αυτό κρατάει πάρα πολύ στο κόκκινο δίνοντας πολύ χρόνο για συλλογισμούς και σκέψεις. Από την δίνη του μυαλού μου με βγάζει το κόκκινο ανθρωπάκι που ανάβει για τους πεζούς, κάτι που σημαίνει πως σύντομα θα ανάψει και το πράσινο για τα οχήματα. Ο χρόνος που χρειάζεται για να ανάψει ένα φανάρι πράσινο, από την στιγμή που ανάβει κόκκινο το πεζοφάναρο είναι ανάλογος του πλάτους που έχει ο δρόμος. Αν και η διαφορά δεν είναι πολύ σημαντική, ενστικτωδώς πάντα ελέγχω το μέγεθος του δρόμου κάθε φορά που ανάβει κόκκινο το φανάρι για τους πεζούς.

Ο δρόμος που βρίσκομαι είναι ένας μικρός δρόμος.

Πρέπει να είμαι έτοιμος!

Από στιγμή σε στιγμή, το φανάρι θα ανάψει και αν δεν ξεκινήσω στα πρώτα επτά δέκατα του δευτερολέπτου, οι πίσω θα αρχίσουν να κορνάρουν. Ο χρόνος ανοχής των υπόλοιπων από την στιγμή που ανάβει το πράσινο μέχρι την εκκίνηση του πρώτου είναι μια σταθερά, ανεξαρτήτως μεγέθους δρόμου, αναμονής, κίνησης κλπ. και ορίζεται μεταξύ πέντε έως επτά δεκάτων του δευτερολέπτου. Πρόκειται για ένα  πανεθνικό πρόγραμμα, που εφαρμόζουμε αυτόβουλα, όλοι οι πολίτες, ώστε να διατηρούμε σε εγρήγορση τα αντανακλαστικά μας. Έτσι ανάλογα με τη θέση που βρισκόμαστε πράττουμε.

Αν είμαστε πρώτοι στα φανάρια χαζεύουμε αμέριμνα τον περιβάλλοντα χώρο, μέχρι να ανάψει το φανάρι, να μας κορνάρουν και εμείς να τους στολίζουμε με μπινελίκια, επιδεικνύοντας κάποιες φορές και το μανικιούρ του μεσαίου δακτύλου μας, ανταμείβοντάς τους για την ανυπομονησία τους . Αντίθετα αν είμαστε εμείς το δεύτερο όχημα, με το που ανάψει το φανάρι, κορνάρουμε στον μπροστινό ηλίθιο, που χαζεύει το ζώον αντί να ξεκινήσει. Περιέργως δεν έχω δει ποτέ δεύτερο όχημα, που να είναι αφηρημένος ο οδηγός του.

Μια φίλη, μου έχει πει, πως στην Αμερική υπάρχει αστείο που λέει πως «η κόρνα στους Έλληνες πρέπει να αφαιρείται «by default[1]».

Από στιγμή σε στιγμή το πράσινο θα ανάψει. Είμαι πανέτοιμος  να ξεχυθώ στο δρόμο. Ανεβάζω τις στροφές στο μηχανάκι. Κοιτάζω το φανάρι με την άκρη του ματιού μου, καθώς πλέον κινούμαι εκατοστό, εκατοστό εμπρός. Σιγά, σιγά χάνω το κρύσταλλο του φαναριού από το οπτικό μου πεδίο και πλέον αναγνωρίζω μόνο την λάμψη που δημιουργεί, παρότι είναι μια ηλιόλουστη μέρα, στο σκιάδιο του φαναριού. Η εξάσκηση των αντανακλαστικών πλέον μεταφέρεται στο πεδίο της παρατηρητικότητας.

Καθώς συνεχίζω να κινούμαι με την ελάχιστη ταχύτητα, που δίνει όμως σημαντικό προτέρημα έναντι των άλλων που παραμένουν στάσιμοι, όλη μου η προσοχή εστιάζεται στην παρατήρηση του σκιαδίου και πότε στην επιφάνειά του θα πάψει να αντανακλάται το κόκκινο, απόδειξη πως έχει σβήσει. Πλέον έχω φτάσει στο σημείο, όπου κινδυνεύω στα επόμενα εκατοστά να μην βλέπω ούτε το σκιάδιο.

Η λάμψη χάνεται και εγώ ξεχύνομαι στο δρόμο της ελευθερίας με το κόκκινο Μαλαισιανό άτι μου. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα φτάνω την εξωπραγματική ταχύτητα των 108 χιλιομέτρων, εάν το κοντέρ μου δεν κλέβει.

Ορισμένες στιγμές γίνομαι πολύ θαρραλέος.

Είναι η στιγμή που μπαίνω ουσιαστικά στο κυρίως ρεύμα της Εθνικής οδού. Εδώ κινούνται όλοι με μεγάλες ταχύτητες. Οι άλλοι ίσως μεγαλύτερη από τη δική μου, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Καταπίνω τα χιλιόμετρα  της Εθνικής οδού και καθώς το μυαλό μου χαλαρώνει από άλλες αντανακλαστικές ανάγκες, στρέφω την προσοχή μου στη συζήτηση που θα κάνω σε λίγα λεπτά στην τράπεζα. Τι να τους πω πάλι; Πώς να κερδίσω τον ελάχιστο χρόνο μέχρι να ξεκινήσω το βιβλίο μου, μέχρι να αρχίσω να παίρνω κάποια χρήματα και να τους δίνω τα ελάχιστα για να μην προχωρήσουν σε κατάσχεση. Δεν ξέρω, το αφήνω για τη στιγμή εκείνη. Δεν μου έρχεται τίποτα τώρα…

Κοντεύω να φθάσω στο σημείο που θα εγκαταλείψω τον κεντρικό δρόμο, μια έξοδο πριν το τέρμα του. Από πίσω με ακολουθεί μια μαύρη Bentley[2]. Την παρατηρώ μιας και είναι σπάνιο να συναντήσεις μια στην Αθήνα. Παρότι τα πολυτελή αυτοκίνητα έχουν πλέον γίνει «mainstream[3]» μόδα σε αυτή τη φτωχή πλέον χώρα. Ακόμη και από αυτό αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά, ότι σαν λαός έχουμε έλλειψη φαντασίας, μιας και σχεδόν όλοι έχουν αγοράσει το ίδιο μοντέλο Porsche. Έτσι σε κάποιους δρόμους, ειδικά των βορείων προαστίων, είναι πιο σύνηθες να βλέπεις μια Cayenne[4], από οποιοδήποτε μεσαίο αυτοκίνητο. Η Bentley όμως σίγουρα είναι κάτι που δεν συνηθίζεται…

Ο τύπος έχει καλύψει την απόσταση και έχει κολλήσει πίσω μου. Πλέον η παρατήρησή μου από τον καθρέπτη δεν έχει να κάνει με το πόσο εντυπωσιακό είναι το αυτοκίνητό του, αλλά με το πόσο μαλάκας είναι ο ίδιος!

Ξαφνικά, στην τελευταία δεξιά στροφή πριν την έξοδο, αποφασίζει να επιταχύνει και να με προσπεράσει από τη δεξιά μεριά, χρησιμοποιώντας τη βοηθητική λωρίδα του δρόμου και ένα μέρος από τη δική μου, πράγμα που φυσικά με εξοργίζει.

«Τι κάνεις ρε μαλάκα;» φωνάζω εκ των προτέρων γνωρίζοντας πως δεν θα με ακούσει.

Παρότι υποστηρίζω ότι ο άνθρωπος όσο πιο πολύ εξελίσσεται πρέπει να υποτάσσει τα ένστικτά του με τη λογική, στην οδήγηση δεν φαίνεται να έχω καταφέρει και πολλά πράγματα. Στο δρόμο και εγώ εκτονώνομαι. Αν και γενικά θεωρώ τον εαυτό μου ευγενικό άνθρωπο, στον δρόμο βρίζω. Βρίζω συνήθως με διάφορες πατενταρισμένες εκφράσεις που κινούνται στα όρια του ηλίθιου έως γελοίου ή και τα δύο μαζί.

«Τί κάνεις ρε μαλάκα;» Που εκ των προτέρων δεν περιμένω απάντηση…

«Τί κάνει ρε παιδιά αυτός;», ποια είναι τα παιδιά ούτε εγώ ξέρω…

«Τί κάνεις ρε μεγάλε;» όταν πρόκειται να με ακολουθήσει και δεν είμαστε για τέτοια τώρα…

«Τί κάνεις ρε, γαμώ το σπίτι σου», φράση που ακούγεται πολύ χυδαία, αλλά που στην πραγματικότητα είναι ανούσια, αφού δεν ξέρω πως μοιάζει το σπίτι τους για να ξέρω αν μου αρέσει…

Γενικά είμαι κότα, αλλά κάποια στιγμή θα μάθω καράτε και θα τους δείξω.

Μια φορά έχω πιαστεί στα χέρια με έναν ταξιτζή, που μάλλον και αυτός ήταν κότα. Γεγονός που αποδεικνύεται από τις χορευτικές κινήσεις τύπου «βαλς» που κάναμε πιασμένοι αγκαλιά, αντί να ρίχνουμε φάπες ο ένας στον άλλο. Τον αγώνα τον κέρδισα στα σημεία, όταν στην προσπάθειά του να μου πιάσει το πρόσωπο με τα χέρια, του δάγκωσα δύο δάκτυλα. Ο αγώνας τελικά έληξε χωρίς «νοκ άουτ», από τους γύρω περαστικούς, που βλέποντας το πόσο χαμηλής ποιότητας θέαμα προσφέραμε, είπαν να το λήξουν για να πάνε στις δουλειές τους και ο ταρίφας έμεινε να φωνάζει έκπληκτος «με δάγκωσε, με δάγκωσε».

Αν και έχω κάνει ώρες διαλογισμού και περισυλλογής με τον εαυτό μου, ώστε να ανακαλύψω τα βαθύτερα αίτια αυτής της ανάρμοστης και απαράδεκτης συμπεριφοράς, δεν έχω βγάλει κανένα ουσιαστικό συμπέρασμα.

Άλλωστε είναι γνωστό πως δεν πρέπει να προσπαθήσεις να μάθεις ένα γουρούνι να τραγουδάει και το γουρούνι θα κουραστεί και τα νεύρα σου θα σπάσεις.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση το γουρούνι είμαι εγώ.

Έχω μπει πια στον παράδρομο και ετοιμάζομαι να περάσω κάτω από την Εθνική οδό, από το μικρό γεφυράκι που περνάει πάνω από το ποτάμι στο οποίο είναι κατασκευασμένος ο δρόμος, καλύπτοντάς το σχεδόν σε όλη του την έκταση, από όπου πήρε και το παρατσούκλι του «ποτάμι». Όπως περνάω από πάνω, η έντονη δυσοσμία του γεμίζει τα ρουθούνια μου. Σαν να έχεις βάλει μερικά εκατοστά από τα ρουθούνια σου, ένα ζευγάρι τουριστικές σαγιονάρες, που ο ιδιοκτήτης τους μόλις γύρισε από μεσημεριανή περιήγηση στην Πλάκα, μέσα σε καύσωνα και τρώγοντας αμφιβόλου ποιότητος παστουρμά, μαζί με το τσιμένι[5]… και είναι ακόμα άνοιξη…

Βρίσκομαι από την άλλη πλευρά της Εθνικής, λίγο πριν αποχαιρετήσω οριστικά το μεγάλο δρόμο. Κοιτάζω τα μεγάλα ηχοπετάσματα από διάφανο πλέξι γκλας που έχουν τοποθετήσει σε όλο το δρόμο για να περιορίσουν τον θόρυβο και να μην μεταφέρεται στα γύρω σπίτια.

Δείγμα ανεπτυγμένου βιοτικού επιπέδου, ενός «τεχνοκρατικά εξελιγμένου» πολιτισμού, που βρίσκει αναγκαίο και ουσιαστικό να δαπανά τεράστια ποσά, για οριακή βελτίωση των συνθηκών των πολιτών, ενώ την ίδια στιγμή στερούνται ουσιαστικών παροχών, σε πράγματα πιο ουσιώδη, όπως είναι η περίθαλψη και η παιδεία.

Έτσι με τους ήδη τεράστιους φόρους εξοικονομούνται υπέρογκα ποσά, για να μπορέσουν να τοποθετηθούν πανάκριβα ηχοπετάσματα, που θα μειώσουν τον θόρυβο, ώστε να μπορέσουν να διαβάσουν τα παιδιά, την ύλη που πήραν από το ιδιωτικό, πανάκριβο φροντιστήριο, γιατί οι «καλοπληρωμένοι» καθηγητές δεν φτάνουν για να κάνουν το έργο που πρέπει, στα ανεπαρκή από υποδομή, ή πολλές φορές ακόμη και ακατάλληλα δημόσια σχολεία.

Άλλωστε δεν ξέρω καν αν προτιμώ ένα αποστειρωμένο ψυχρό περιβάλλον ή την ανεμελιά της ατέλειας. Απόδειξη άλλωστε της ανυπαρξίας αυτού του πολιτισμού είναι ότι παρόλο το κόστος και τη θεωρητική τεχνολογική λάμψη του, ακόμα δεν έχει καταφέρει να ανακαλύψει κάτι πιο όμορφο και πιο ενδιαφέρον, από το να κάνεις έρωτα!

Κοιτώντας γύρω βρίσκω άπειρα τέτοια παραδείγματα που με βάζουν συνέχεια σε σκέψεις, αν αυτοί που αποφασίζουν, αναγνωρίζουν τις ανάγκες μου και ακόμα καλύτερα, αν θέλουν να τις αναγνωρίσουν. Αν αυτό είναι πολιτισμός και αν αυτός είναι ο κόσμος που θέλω να ζήσω. Για κάποιο λόγο δεν υπάρχει κάτι που να με πείθει πως αυτά τα ηχοπετάσματα βελτιώνουν τη ζωή μου ή ότι κάνανε κάποιους να χαμογελάνε από ευτυχία περισσότερο, εκτός από τους εργολάβους που ανέλαβαν τα εκάστοτε έργα και ένα φίλο μου που έχει δουλέψει σε αυτά. Και δεν είναι δείγμα οπισθοδρομισμού η απαίτηση, το κόστος αυτών που πληρώνω να είναι ανάλογο με την προσφορά.

Και φυσικά είναι τελείως λάθος η άποψη, ότι τα χρήματα αυτά είναι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί αυτή η Ένωση είμαστε εμείς, εμείς την αποτελούμε και εμείς τα πληρώνουμε.

Έχω φτάσει στη γέφυρα του Μοσχάτου όπου βρίσκεται και το εργοστάσιο ΚΑΛΑΣ. Πάντα υπάρχει εδώ αυτή η χαρακτηριστική μυρωδιά που πολύ θα ήθελα να ήταν ιώδιο, για να λέω πως σε κάποια στιγμή της ημέρας μου, πήρα μια γερή δόση θαλασσινού αέρα, αλλά που δεν το κάνω γιατί τελικά μπορεί να έχω πει τη χειρότερη μαλακία και να είναι ένα από τα πιο βλαβερά χημικά. Δηλαδή άλλο ένα ανάμεσα σε όλα αυτά που αναπνέω καθημερινά. Δεν ξέρω. Παρότι είναι περίεργη και όξινη, μου αρέσει.

Περνάω πάνω από τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο και φθάνω στην άλλη μεριά της γέφυρας που εδώ θα στρίψω αριστερά. Σε λίγο διασχίζω και το άλλο μικρό γεφυράκι, πάνω από το μικρό ποτάμι, εκεί που παραλίγο να ήταν το πρώτο μας γραφείο. Έχω φτάσει στον κεντρικό δρόμο που βρίσκεται η τράπεζα. Όσο η απόσταση μειώνεται, η αγωνία μου μεγαλώνει.

Καθώς ανεβάζω το παπί στο πεζοδρόμιο, μπροστά από την τράπεζα το συναίσθημα γεμίσματος του στομαχιού και του οισοφάγου μου, με την πολυουρεθάνη επιστρέφει …

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »

---

[1] Στην γλώσσα των υπολογιστών με το «default» εννοούμε τις βασικές επιλογές, που συνήθως είναι και οι πιο ασφαλείς και οι πιο λειτουργικές.

[2] Ιδρύθηκε το 1919 από τον Walter Owen Bentley και τον αδερφό του με την μετονομασία σε Bentley and Bentley της γαλλικής εταιρείας, Lecoq and Fernie, που αγόρασαν. Μετά από κινητήρες που έφτιαχναν για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο το 1921 έφτιαξαν το πρώτο αμάξι παραγωγής. Μετονόμασαν την εταιρεία σε Bentley Motors. Παρά την επιτυχία που σημείωσε στον αγώνα του Le Mans, λόγω οικονομικών προβλημάτων, που συσχετίζονταν και με το κραχ του χρηματιστηρίου, για να μην νομίζετε ότι καταστραφήκατε μόνο εσείς από αυτό, αγοράστηκε από την Rolls Royce. Από τότε ήταν στην σκιά της μέχρι που αγοράστηκε από την VW και έγινε πάλι ανεξάρτητη.

[3] Μόδα που αναφέρεται στην κοινή τάση. Στην μόδα της μάζας. Το χιλιοπαιγμένο. Η σούπα!

[4] Καγιέννη (Καγιέν) είναι το όνομα της πρωτεύουσας της Γουιάνας. Επίσης είναι και το καυτερό κόκκινο πιπέρι. Παρόλα αυτά αν ρωτήσουμε εκατό Έλληνες τι είναι το Καγιέν είναι σίγουρο ότι οι ενενήντα εννέα θα απαντήσουν το μοντέλο της Porsche που θα ήθελαν να αποκτήσουν, δείγμα ότι αυτή η χώρα κινείται με υψηλούς ρυθμούς γνώσης του σύγχρονου πολιτισμού και της τεχνολογίας.

[5] Τσιμένι ονομάζεται ο πολτός μείγματος από τριγωνέλλα (μοσχοσίταρο), πάπρικα, καυτερή πιπεριά, σκόρδο, αλεύρι σίκαλης, καλαμποκέλαιο και νερό, με το οποίο καλύπτουν στο τελευταίο στάδιο το κρέας για να γίνει ο γνωστός παστουρμάς. Η τριγωνέλλα που αντιδρά με το λίπος του κρέατος και το σκόρδο είναι υπεύθυνη για την βαριά μυρωδιά του παστουρμά. Έτσι αν αφαιρεθεί το τσιμένι μπορείς να φας τον σκασμό και μετά να βγεις ραντεβού με γκομενάκι άφοβα!

« προηγούμενο κεφάλαιο / επόμενο κεφάλαιο »